Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΣΕΒΑ - ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΗΘΟΥΣ


ΕΝΑ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ



ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΗΘΟΥΣ - ΔΗΜ. ΤΣΕΒΑ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΗΘΟΥΣ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΣΕΒΑ

ΤΕΤΆΡΤΗ, 12 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2008


‘Η κρισιμότης εις την οποίαν έχουν περιέλθει το εθνικά μας πράγματα και οι μεγάλοι κίνδυνοι προς τους οποίους φερόμεθα επιβάλλουν, περισσότερον από πάντοτε, γυμνήν, οσονδήποτε ωμή και αν είναι, την αλήθειαν. Και την αλήθειαν αυτήν, όπως την βλέπωμεν και την πιστεύωμεν, θεωρούμεν καθήκον μας να διακηρύξωμεν.
’Αλεξ. Παπαναστασίου


Το παρελθόν
Με το ανωτέρω προοίμιο άρχιζε το γνωστό πύρινο μανιφέστο του της 12 Φεβρουαρίου 1922 ο οραματιστής της Ελληνικής Δημοκρατίας Αλεξ. Παπαναστασίου.
Η ομοιότητα των γεγονότων των ημερών μας, ως προς τα εθνικά και ιδίως ως προς τα εσωτερικά μας πράγματα και προ παντός η ηθική εξαχρείωση και η δεινή κρισιμότητα των πολιτικών και κοινωνικών μας πραγμάτων επιβάλλουν και σήμερα την επίκλησή του.
Διότι είναι έκδηλα γύρω μας τα συμπτώματα της καταπτώσεως και της διαλύσεως και προφανείς οι κίνδυνοι προς τους οποίους φερόμεθα’.Αναγκαία, όθεν, όσον ποτέ, η φωνή της αλήθειας.
Από πενταετίας ήδη υποστηρίζω ότι η δημόσια ζωή του τόπου μας και ολόκληρος ο κοινωνικός μας οργανισμός διέρχονται καταλυτική κρίση.Είχα τονίσει τότε τα εξής: “Οι Θεσμοί υπονομεύονται, οι αξίες διαβρώνονται, οι αρετές μυκτηρίζονται και οι πολίτες διασύρονται και εμπαίζονται.
Είναι διάχυτο γύρω μας το πνεύμα του εκπεσμού και της σήψεως.Στον ιδιόμορφο πολιτικό και κοινωνικό μας περίγυρο εκκολάπτονται με ταχύτητα καταπλήσσουσα: Εταιρείες επαγγελματιών δολοφόνων κυνικοί απατεώνες, αδίστακτοι καταχραστές, εγκάθετοι ωτακουστές και πλήθος κοινών κακοποιών, που συνδέονται - και εδώ είναι η τραγωδία - με τις πολιτικές (στην ευρύτερη σημασία τους) και τις κοινωνικές δραστηριότητες των ημερών μας.
Και μαζί με την δημαγωγική κενολογία, την αδίστακτη καπηλεία των ιδεών, τους λεκτικούς μύδρους, το αγοραίο υβρεολόγιο και τους εκατέρωθεν μειωτικούς χαρακτηρισμούς για τους πολιτικούς αντιπάλους συνθέτουν τα συνήθη δημοσιεύματα των ημερών μας!Κυριαρχούν σήμερα: η ανατροπή των αξιών της ζωής, η ασυνέπεια, η κενολογία και ο βερμπαλισμός, η ασυλία του θράσους.
Και όλα αποκαλύπτουν την υποβόσκουσα κρίση: την υποβάθμιση των Θεσμών, την κρίση των αξιών, την δοκιμασία των συνειδήσεων.
Η πολιτική και ιδεολογική παραπλάνηση, η αδίστακτη δημαγωγία, η εμετική κολακεία, η κυνική αδιαφορία για την άσκηση επιμελούς, αυστηρής και χρηστής διοικήσεως, ο ηθικός ξεπεσμός και η απροκάλυπτη διαφθορά στην ιδιωτική ζωή και στην διαχείρισητου δημόσιου τομέα είναι πλέον κοινή διαπίστωση!
Και η έλλειψη όμως οποιασδήποτε διαμαρτυρίας και αντιδράσεως, ως εκδήλωση ηθικής υγείας, ευαισθησίας, υπευθυνότητος και αυτοσεβασμού των ταγών αυτού του τόπου και των διαφωνούντων εντίμων, είναι καθημερινή τραγική επαλήθευση του δεινού καταντήματος.Χάθηκε, μήπως, η αιδώς; Αλλά ‘το αιδείσθαι συνέχει την αρετήν” (Δημόκριτος).
Και ο πολίτης, ο έντιμος, ο ελεύθερος και αδέσμευτος, δοκιμάζεται και ο λαός εμπαίζεται, λοιδορείται και μυκτηρίζεται!
Παραμένουμε “μοιραίοι και άβουλοι” στον φρενήρη στροβιλισμό των σκανδάλων, της αλαζονείας, του αυταρχισμού και του αμοραλισμού που μας περιβάλλουν.
Τι κάνουν όμως οι έντιμοι, οι εχέφρονες και ειλικρινείς ιδεολόγοι μεταξύ των πολιτικών; Γιατί ανέχονται, υπομένουν και σιωπούν;
Πού πήγε ο υψηλός ιδεαλισμός των αγωνιστών της Δημοκρατίας;”
(Σήμερα μόνον - πολύ όμως καθυστερημένα - ακούονται σποραδικές φωνές διαμαρτυρίας αλλά και ομολογίας πολιτικών!).
Είχα αναζητήσει το ανθρώπινο ήθος στον βούρκο της υλικής και ηθικής εξαχρείωσης και είχα τονίσει ότι: ‘οι θεσμοί ατονούν, η πολιτική διαδικασία υποβαθμίζεται και ο λαός εθίζεται να μην εμπιστεύεται και να μην υπολήπτεται πλέον την ηγεσία του.
Μέγας και σοβαρός διαγράφεται πλέον ο κίνδυνος, η διαφθορά, η κατάχρηση και τα σκάνδαλα να γίνουν θεσμός’!
Και είχα ακόμη υποστηρίξει ότι: “δίδεται η εντύπωση ότι δεν έχουμε πλέον άσκηση της πολιτικής εξουσίας υπέρ του έθνους και του λαού, αλλά απόλαυση και νομή της εξουσίας για την ικανοποίηση προσωπικών και κομματικών συμφερόντων.
Η εξουσία και η νομή της είναι πλέον αυτοσκοπός, με μοχλούς την απάτη των δημαγωγών, την συναίνεση των δουλοπρεπών, την ανοχή των αφελών και τον αυταρχισμό των τραμπούκων.
Φοβούμαι ό η ελληνική κοινωνία των ημερών μας - με τον βαθύ μετασχηματισμό της, τις πικρές απογοητεύσεις της, τις δομικές και θεσμικές αλλαγές της και τους έντονους προβληματισμούς της - διέρχεται ήδη αυτόν τον θανάσιμο κίνδυνο’.
Και σε ελάχιστο χρόνο (επτά μόλις μήνες μετά!) από τις δυσοίωνες αυτές προβλέψεις ήλθε η τραγική επαλήθευση: το κοσκωτικόν άγος!
Η γενναία της Δικαιοσύνης παρέμβαση έριξε το προσωπείο της νομιμότητος και αποκάλυψε τον βόρβορο και την κραιπάλη των καταχρήσεων*Και πάνδημο το αίτημα της κάθαρσης επέβαλε στους πολιτικούς την κίνηση του μηχανισμού της διώξεως ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου.
Συγκλονίζονται έκτοτε τα βάθρα της κοινωνίας μας, αποσαθρούται ο συνδετικός της ιστός και η υπόθεση ταλανίζει εξακολουθητικά την Δικαιοσύνη επί τριετία και αποκαλύπτει την ποιότητα του πολιτικού και κοινωνικού περιγύρου μας!
Και το κακό συνεχίζεται, με εμπλοκές πολιτικών, κοινωνικών και συντεχνιακών παραγόντων και άπιαστο, δυστυχώς, το όνειρο της πολυπόθητης κάθαρσης.
Και αποδεικνύεται, για μια ακόμη φορά, ότι το προσωπικό, ταξικό ή κομματικό συμφέρον αποτελεί το κυριότερο κριτήριο των πράξεων των περισσοτέρων.
Και οι πολιτικοί μας, στην πλειονότητά τους, επιρρεπείς στον λαικισμό, στον κομματικό παραγοντισμό και την κολακεία του όχλου, επιδίδονται στον μικροκομματισμό και τις “πελατειακές” - ψηφοθηρικές σχέσεις, για την εξασφάλιση της επανεκλογής.
Η απογοήτευση είναι πλήρης και η ανησυχία καθολική.Φοβούμαι ότι από ετών ήδη πολλών “απωλέσαμε την έξωθεν καλήν μαρτυρίαν” και η εμπορευματοποίησηκατακλύζει καθημερινά τη ζωή μας.
Πού οδηγούμεθα;

Διαπιστώσεις και κίνδυνοι

Άγνωστον!
Το βέβαιον είναι ότι αμφίβολη διαγράφεται εξ αυτών η εξέλιξη των πολιτικών και κοινωνικών μας πραγμάτων με προφανείς τους κινδύνους της εθνικής μας πορείας. Είναι πλέον κοινή διαπίστωση - και ομολογείται - ότι διερχόμεθα κρίση ο νέος ελληνισμός απειλείται και κινδυνεύουν τα στοιχεία της εθνικής μας ταυτότητος.
Η πολιτική μας οργάνωση στις γνωστές κομματικές εκφάνσεις της καταρρέει και σαπίζουν τα θεμέλια της κοινωνίας μας. Αποδεικνύεται τούτο από τις καθημερινές τραγικές διαψεύσεις στις κυβερνητικές εκδηλώσεις, που συνθέτουν τον πυρήνα του έργου της πολιτείας: την Διοίκηση και την διαχείριση των κοινών, την παίδευση των πολιτών, την εξασφάλιση και προστασία της εργασίας και της ελευθερίας τους και την εγκαθίδρυση και παγίωση της δικαιοσύνης, ως ιδέας και τρόπου ζωής, ανάμεσα στους ανθρώπους. ‘Ολοι γνωρίζουμε πώς έχουν από ετών διαμορφωθεί και ποια είναι η κατάσταση των στοιχείων τούτων σήμερα, ώστε παρέλκει ο ιδιαίτερος τονισμός και η εμφαντική διεκτραγώδηση του θλιβερού καταντήματος.
Είναι χρήσιμη όμως μια μικρή και ωχρή σκιαγράφηση της δεινής καταπτώσεως:
Ξεχάσαμε, δυστυχώς, την ελληνική οικογένεια, το αναντικατάστατο αυτό εργαστήριο διαπλάσεως ψυχών και αναδείξεως χαρακτήρων· και διέρχεται σήμερα κρίση· κρίση υλική και προ παντός ηθική και πνευματική.Και το τίμημα εισπράττεται πλούσιο και πικρό.
Είναι η καταιγίδα των αντικοινωνικών εκδηλώσεων των νέων και το κύμα της εγκληματικότητος, με ιδιαίτερη έξαρση: τον αναρχισμό, την ανηθικότητα, τα ναρκωτικά, τις ληστείες και κλοπές και τις παράνομες καταλήψεις και καταστροφές!
Η Παιδεία κινδυνεύει, έχασε τον προσανατολισμό της, παραπαίει και διαλύεται.
Η Δικαιοσύνη βάλλεται, αμφισβητείται και διασύρεται και οι λειτουργοί της δολοφονούνται, προπηλακίζονται και υβρίζονται· τα αφορώντα σ’ αυτήν έγιναν πλέον θλιβερό καθημερινό ανάγνωσμα και εντρύφημα κάθε σκανδαλοθηρίας, ενώ η ανεξαρτησία της παραμένει κενολόγος μόνον αφορισμός!
Παριστάμεθα ήδη μάρτυρες του διασυρμού, του χλευασμού και της εσχάτης περιφρονήσεώς της με την προκλητική συμπεριφορά πολιτικών - κατηγορουμένων και βουλευτών συνηγόρων!
Υποσκάπτονται, έτσι, τα θεμέλιά της και το κύρος της θρυματίζεται!Το πρόσφατο θλιβερό επεισόδιο στο ακροατήριο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, μπροστά στα έκπληκτα βλέμματα του πανελληνίου, αποδεικνύει του λόγου το αληθές και εμβάλλει σε σκέψεις δεινές!
Η νεολαία κομματικοποιείται κατά τρόπο ασύστολο και εθνικά επικίνδυνο. Ξεχάσαμε ότι έργο της πολιτείας είναι να “παιδεύει” και διαμορφώνει πολίτες ελεύθερους, σκεπτόμενους και υπεύθυνους· πολίτες της Δημοκρατίας και όχι να κατασκευάζει οπαδούς αλλοτριωμένους και άβουλους χειροκροτητές. Εκεί όμως, δυστυχώς, καταντήσαμε.
Τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα σχεδόν υπολειτουργούν. Και είχε κάποτε διακηρυχθεί το αυτονόητο· ότι δηλ. το έθνος αναμένει από αυτά να μορφώσουν όχι μόνον τον αυριανό επιστήμονα με το φωτισμένο πνεύμα, αλλά και τον πολίτη της Δημοκρατίας.
Η γλώσσα, ο μεγάλος αυτός και ανεκτίμητος εθνικός θησαυρός κινδυνεύει και χάνεται· από τις υψηλές κορυφές των ιστορικών της εξάρσεων κατολισθαίνει σε βάραθρα επικίνδυνα, σ’ ένα φτωχό, αφελές και απλοϊκό γλωσσικό ιδίωμα των αμορφώτων με λεξιλόγιο πενιχρό και πρωτόγονο.
Οι ιστορικές παραδόσεις του έθνους κακοποιούνται βάναυσα και εν πολλοίς καταλύονται.
Η Εκκλησία μας, στυλοβάτης κάποτε του γένους και των θεσμίων, αγνοείται, υποβαθμίζεται και παραμερίζεται από την ζωή της οικογενείας και της νεότητος.
Η κρατική μηχανή παραπαίει και η διοίκηση διαλύεται.
Τα συνδικάτα των προνομιούχων εργαζομένων στο όνομα των οικονομικών συμφερόντων τους αναστατώνουν τον ρυθμό της ζωής μας και τελευταία βρίσκουν μιμητές στους συλλόγους επιστημόνων (γιατρώνκαι δικηγόρων).
Παραμένει χιμαιρικό το όνειρο μιας ριζικής διοικητικής μεταρρύθμισης για την βελτίωση της ποιότητος της ζωής μας και τον αναβαθμό του πολιτισμού μας.
Η ελληνική κοινωνία, τέλος, υποβαθμίζεται και εκφυλίζεται. ίσως διότι, από τους επηρεασμούς των φαύλων και ανικάνων, αποθεώνεται η αμάθεια, ευδοκιμεί η μετριότητα, επικρατεί ο νεποτισμός και η οικογενειοκρατία, ανέρχεται και εξελίσσεται η κοσμική χυδαιότητα, διευθύνουν τα πάσης φύσεως καπετανάτα και η κοινωνική αναρρίχηση των επιτηδείων, των καπάτσων και των ημετέρων θεωρείται αξεπέραστη... λεβεντιά της νεότερης ρωμιοσύνης!
Κινδυνεύει ήδη να περιπέσει η κοινωνία μας στον λήθαργο του ανέμελου ‘ωχαδερφισμού και την κραιπάλη του καταναλωτισμού!
Ενα τεράστιο κύμα αντικοινωνικότητος και εγκληματικότητος μας καλύπτει και από πουθενά δεν προβάλλεται η σωστική άμυνα. Οι ληστείες είναι πλέον καθημερινές και συνήθεις, οι δολοφονίες συχνές, ενώ τα δηλητηριώδη απόβλητα, το δολοφονικό νέφος και οι θυσίες στον Μολώχ της ασφάλτου και των ναρκωτικών κατήντησαν ο κοινωνικός εφιάλτης των ημερών μας!Έλειψαν πλέον τα φωτεινά πρότυπα, τα υποδείγματα αρετής, ευπρεπείας και ήθους· και παταγώδεις σωρεύονται γύρω μας οι διαψεύσεις ονειρων, προσδοκιών και ελπίδων.
Οι νέοι μας, κυρίως απογοητεύονται, μαραίνονται και πικραίνονται και πολύ συχνά - σχεδόν καθημερινά θύματα της μάστιγας των ναρκωτικών, στρώνουν τα ακάθαρτα ρείθρα του πολιτισμού μας με τα ράκη της τραγικής τους υπάρξεως!*.
Είναι καταφανές ότι όλα αυτά είναι συμπτώματα παρακμής σε εθνική κλίμακα.
Η χώρα μας δοκιμάζεται! Στο εσωτερικό τρομοκρατείται από μια δράκα άνανδρων δολοφόνων, ευτελίζεται και μαραίνεται, στο εξωτερικό μας λυπούνται, μας μυκτηρίζουν ή μας αγνοούν!
Οι Τούρκοι οραματίζονται την νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία και μας εμπαίζουν ή μας απειλούν.
Τα Σκόπια αμφισβητούν την ελληνικότητα της Μακεδονίας μας και οι σύμμαχοι και εταίροι μας απορούν - διότι δεν κατανοούν (πώς άλλως θα μπορούσαν;) την εμμονή μας στα ιερά και τα όσια του εθνισμού μας!
Η ΕΟΚ μας δέχθηκε με την επιμονή και το όραμα του Κων. Καραμανλή, μας δείχνει όμως ήδη το ορόσημο του 1993 και μας προειδοποιεί Οι διεθνείς εταίροι ανοικτά πλέον μας κατηγορούν για έλλειψη προσαρμοστικότητος στις αρχές της Κοινότητος...
Και οι Αμερικανοί επανεκτιμούν, αν δεν αναθεωρούν, την γεωπολιτική σημασία της χώρας μας στο ζατρίκιο της διεθνούς διπλωματίας.
Και το τραγικότερο: Εμείς απεργούμε, απεργούμε παντού και ερίζοντες βυζαντινολογούμε και μας κατακλύζουν οι ρύποι (ουσιαστικώς και μεταφορικώς), ενώ η έλλειψη σοβαρού και πειστικού πολιτικού λόγου και η πρόσφατη σύγχυση περί την ελευθερία του Τύπου και τα ατομικά δικαιώματα τείνουν να καταστήσουν τους επιβουλείς της ζωής και των ελευθεριών των πολιτών εκφραστές πολιτικών ιδεών και σοβαρούς διεκδικητές πολιτικών θέσεων.
Και από πρόβλημα αστυνομικό και δικαστικό η τρομοκρατία στην Ελλάδα κινδυνεύει να καταστεί πρόβλημα πολιτικό και επικίνδυνη κοινωνική γάγγραινα.

Κρίσεις και συμπεράσματα

‘Ολα αυτά οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα, ότι η δημοκρατία μας και ο κοινωνικός μας οργανισμός διέρχονται δοκιμασία και κρίση, την μεγαλύτερη, ίσως, κρίση της ιστορίας μας, διότι είναι κρίση ηθική και πνευματική και δοκιμασία αξιών και θεσμών.
Και για τον σώφρονα, τον ελεύθερο και υπεύθυνο πολίτη αυτού του τόπου είναι, όπως και άλλοτε τόνισα (2), βαθιά κρίση εμπιστοσύνης προς την ηγεσία του· ηγεσία πολιτική, πνευματική και οικονομική.
Διότι, για 10ετίες τώρα, ο κακός πολιτικός, ως νομοθέτης ή κυβερνήτης καπηλεύεται τις ιδέες ή πρακτορεύει συμφέροντα.
Ξέχασε ότι “παιδεύει” ανθρώπους και είναι - πρέπει να είναι - πρότυπο και δάσκαλος ορθής συμπεριφοράς, ευαισθησίας, ευθύνης και ήθους.
Ο πνευματικός ταγός απέβαλε και κατέθεσε την πορφύρα της αυθεντίας του και - εκτός από εξαιρέσεις ελάχιστες - την αντικατέστησε με τον συμβιβασμό και την αλλοτρίωση.
Και ο οικονομικός παράγων του τόπου παραμένει πάντοτε και αμετακίνητα προσκολλημένος στην κερδολατρεία του.
Και είναι πλέον ορατά και χειροπιαστά τα συμπτώματα αυτής της πολύπλευρης κρίσης: η διάχυτη αμφιβολία και αγωνία των πολιτών για τον κοινωνικό και πολιτικό μας περίγυρο, τον πολιτικό καιροσκοπισμό, τον κοινωνικό εφησυχασμό, (4) τον αρριβισμό και την αλλοτρίωση.
Ο ισχυρός κλονισμός των προσδοκιών και ελπίδων τους και προ παντός η απώλεια της πίστεως για το μέλλον του τόπου.
Η χώρα εμφανίζει εικόνα συγχύσεως γενικής και καθολικής παρακμής, που αναλύεται στο πολιτικό αδιέξοδο και την κοινωνική αποσύνθεση.
Και τα συμπτώματα είναι επικίνδυνα και άκρως ανησυχητικά· διότι είναι παλαιά και καθολικά. Δεν είναι μιας μόνον πολιτικής περιόδου ή παρατάξεως αρνητικά επιτεύγματα, αλλά συλλογικά.
Αποτελούν αδήριτα αποτελέσματα αντικοινωνικής διεργασίας μακράς ανεπίτρεπτων πολιτικών χειρισμών του παρελθόντος και κακίστης συμπεριφοράς ανευθύνων πολιτικών και παραγόντων ηγετικών. Τα παραδείγματα είναι και πρόσφατα, εντυπωσιακά και πολλά. Δεν είναι του παρόντος όμως η προβολή τους. Αρκεί η επισήμανση, η κρίση και ο προβληματισμός.

Η παρακμή και το πρόβλημα

Αμείλικτο ήδη γεννάται και απειλητικό πλανάται στις συνειδήσεις μας το ερώτημα, που ξαναφέρνει στη μνήμη μας την μεγάλη μορφή του Χαρ. Τρικούπη: “Τις πταίει;”, ή ορθότερα: “πώς ξεπερνούμε την κρίση;” και ακόμη: “μήπως κινδυνεύει η δημοκρατία μας;”.
Θα επιχειρήσω απάντηση έξω και πέρα από την σημερινή κοινωνική πραγματικότητα και τα παραδεδεγμένα πολιτικά σχήματα. Διότι δεν είμαι πολιτικός· και ακόμη, διότι “επέκεινα” των κρατούντων και παραδεδεγμένων αναζητείται η σωστική λύση: στην υπέρβαση των συνθηκών και την ανάταση των ψυχών!Δεν θα κατηγορήσω λοιπόν, αλλά θα προσπαθήσω να αναζητήσω την λύση και με το δικαίωμα του πολίτη της Δημοκρατίας θα καταθέσω την ταπεινή άποψή μου για την κρισιμότητα των στιγμών και την τραγικότητα των καιρών.
Η Ελλάδα επιζητεί σήμερα ανασύνταξη των δυνάμεών της, αναμόρφωση του κοινωνικού της ιστού και αναβαθμό της πολιτικής της, προκειμένου να διατηρήσει σταθερή την ιστορική της πορεία, να διαπλάσει τον νέο κοινωνό και πολίτη, τον πολίτη της Δημοκρατίας και καινοτόμο, να διαγράψει την νέα μορφή της στον κόσμο των πολιτικών ιδεών και της συνεργασίας μεταξύ των εθνών!
Και αυτά όλα συνθέτουν έναν κόσμο νέο· ‘την καινήν κτίσιν” και προϋποθέτουν την μεγάλη πολιτική της 10ετίας του 1990, που απαιτεί νέους ανθρώπους και καινούργιες ιδέες, για να υποδεχθεί την ανατολή του 2Ιου αιώνα!Χρειάζεται υπέρβαση της γνωστής και ξεπερασμένης πλέον πολιτικής γεωγραφίας, αλλά και νοοτροπίας, του παρελθόντος (Δεξιά - Κέντρο - Αριστερά), απόρριψη των συνταγών του παλαιο-μικροκομματισμού και της κούφιας και παραπλανητικής συνθηματολογίας για την εξαπάτηση των μαζών και εδραίωοη μιας νέας προσδοκίας γι αυτή την μεγάλη πολιτική (3), της προσδοκίας των Ελλήνων του μέλλοντος και της Ελλάδος των αιώνων!

Το μέλλον - η προσδοκία

Τι απομένει, λοιπόν, για την έξοδό μας από την κρίση; Ιδού το μέγα ερώτημα, που θέτει το πρόβλημα των κοινωνικών εξελίξεων και των πολιτικών λύσεων της ταραγμένης εποχής μας!
Απαιτείται αφύπνιση και αντίδραση άμεση, ριζική και καθολική. Οι κρίσεις στους λαούς και τα έθνη δεν αντιμετωπίζονται μετον “πεσιμισμό” και την μοιρολατρεία, αλλά με δυναμισμό και αποφασιστικότητα, με γόνιμες και υγιείς αντιδράσεις, συσπειρώσεις και ανατάσεις!
Η χώρα χρειάζεται ένα συγκλονισμό, ένα νέο 1909, ειρηνικό και καθολικά αποδεκτό· μια νέα, καθολική και δυναμική πολιτική και κοινωνική κινητοποίηση από τις άφθαρτες δυνάμεις της κοινωνίας μας, από πολίτες φωτισμένους, αποφασισμένους και ψυχωμένους, που θα θελήσουν να υπηρετήσουν τον λαό και το έθνος με ανιδιοτέλεια, αγάπη και αυταπάρνηση.
Οι υγιείς δυνάμεις του έθνους οφείλουν να στρατευθούν, σε μια ειρηνική επανάσταση ήθους και συνειδήσεων, στην επανάσταση των εντίμων και δυνατών, σε ένα νέο πολιτικό οραματισμό, σε μια έξαρση Εθνικής Σωτηρίας, στην νέα “Μεγάλη Ιδέα” των ελληνικών οραματισμών (!), σε έναν οραματισμό αληθινά σωστικό, για να καλύψει και εκτονώσει την πυρακτωμένη λαική δυσαρέσκεια· να παραμερίσει την δυσπιστία, να γεννήσει ξανά την ελπίδα και να εκφράσει τις στρατιές των ανησυχούντων· να θεμελιωθεί σε ό,τι πράγματι συνιστά την ανάγκη της επιβολής του: την έντιμη και υπεύθυνη πολιτική, τα ελληνικά ιδεώδη, τους νέους ανθρώπους και προ παντός το ανώτερο ήθος· να καταστεί ο πόλος έλξεως όλων αυτών, που το αγωνιώδες και έντονο αίτημά τους για αλλαγή στο καλύτερο, σωφροσύνη και εντιμότητα, όχι μόνο παρέμεινε ανικανοποίητο, αλλά και διασύρθηκε και χλευάστηκε και οι ίδιοι διαψεύστηκαν και εξαπατήθηκαν.
Να γίνει ο εκφραστής μιας αντιδογματικής πολιτικής πρακτικής, που δεν θα προσφέρει προκατασκευασμένες φόρμουλες πολιτικών λύσεων, αλλά θα αντιμετωπίζει και θα επιλύει προβλήματα, θα έχει σταθερή πυξίδα, παραδεδεγμένες ανθρώπινες αξίες και καταξιωμένες αρχές και, μακριά από ιδεολογικές προκαταλήψεις και πολιτικούς φανατισμούς, θα αναζητεί μεθοδεύσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του έθνους και του λαού.
Διότι εκείνα που χρειαζόμαστε σήμερα (είναι έκδηλη η απουσία τους στον πολιτικό μας περίγυρο) δεν είναι οι ιδεολογίες, αλλά οι ιδέες και το ανθρώπινο ήθος· η εντιμότητα στις αρχές, η συνέπεια στις επαγγελίες, η ηρωική και δυναμική αφοσίωση στον σκοπό.Ας μην ξεχνούμε ότι οι ιδεολογίες και τα οικονομικά συμφέροντα υπήρξαν πάντοτε στο παρελθόν οι μεγάλοι ένοχοι των κοινωνικών εντάσεων και των πολιτικών αναστατώσεων.
Διότι: η μεν ιδεολογία Κινείται μεταξύ της ουτοπίας και της πανάκειας· είναι θεληματική και συγκινησιακή, κυριαρχείται από την πίστη, οδηγεί στον δογματισμό, προκαλεί τον φανατισμό και πολύ συχνά καταλήγει στο πάθος· τα δε οικονομικά συμφέροντα διεγείρουν την απληστία, οδηγούν στην συναισθηματική σκληρότητα και προκαλούν αναλγησία και εξαχρείωση!
Στην σημερινή όμως εποχή των κοινωνικών εξελίξεων και της οικονομικής βελτιώσεως απορρίπτεται ως αναχρονιστικός και ζημιογόνος ο θεωρητικός μονολιθισμός και ο ιδεολογικός δογματισμός των πολιτικών ιδεών, γιατί οδηγεί αναπότρεπτα στην ένταση, την διαίρεση και τον διχασμό.
Αναζητείται, τουναντίον, ο συμβιβασμός και η σύγκλιση στην ικανοποίηση των κοινωνικών αιτημάτων, εξ ου και ο σοσιαλισμός στρέφεται προς τα δεξιά και ο φιλελευθερισμός αντλεί από την αριστερά.
Ο “υπαρκτός σοσιαλισμός” της Ανατολής αναζητούσε - μέχρι την διάλυσή του - στηρίγματα στον δυτικό καπιταλισμό για να διασώσει την οικονομία του.
Και οι δογματικές και ακραιφνείς νεοφιλελεύθερες δοξασίες της Δύσης νοθεύονται με κοινωνικές αναζητήσει και από τους πιο ένθερμους θιασώτες τους!Κυριαρχεί μεν σήμερα - μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού - ο ‘Ανταμ Σμιθ έναντι του Μαρξ και του Λένιν, η ελεύθερη όμως οικονομία του επηρεάζεται από την επανάστασή τους, γιατί η κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει πάντοτε αίτημα ακατάλυτο στις ψυχές των αδικουμένων.

Οι νέοι Θεσμοί

Απαιτείται, συνεπώς, ριζική ανανέωση, αλλαγή νοοτροπίας και χάραξη νέας πορείας.Απαιτούνται νέοι θεσμοί.Στο πλαίσιο των αναγκαίων κοινωνικών και πολιτικών ισορροπιών αναζητείται σήμερα μία νέα έκφραση της γνήσιας πολιτικής δημοκρατίας στο χώρο του ανόθευτου δημοκρατικού ιδεώδους, που θα εμπνέεται από τον ανθρωπισμό και θα συμπληρώνεται από τον κοινωνισμό.Θα απορρίπτει την συντήρηση και τις αναχρονιστικές πολιτικές συλλήψεις της δεξιάς, την ανελεύθερη μαρξιστική ορθοδοξία του κομμουνισμού και προ παντός την καπηλεία των ιδεών, τον πολιτικό φενακισμό και τον αδίστακτο αμοραλισμό των δημαγωγών και επαγγελματιών του προοδευτισμού!Θα αρνείται τον διαλεκτικό υλισμό, τον αθείσμό και την δικτατορία της Δεξιάς ή της Αριστεράς.Θα στηρίζεται στον ανθρωπισμό, την χριστιανική ηθική και την ελληνική φιλοσοφία του μέτρου και του άριστου.
Κέντρο των μελλοντικών πολιτικών επιδιώξεων πρέπει να είναι ο άνθρωπος και υπέρτατη κοινωνική αξία η ελευθερία του ατόμου, η οποία πληρούται με την ευτυχία του συνόλου και οριοθετείται από την αντίστοιχη και παράλληληευτυχία του πλησίον.
Κάθε πολιτική κίνηση δεν πρέπει να είναι πλέον ένωση ταξική οφείλει να αγκαλιάζει όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους θέση, το επάγγελμα και την οικονομική τους κατάσταση.
Να είναι αδογμάτιστη, ριζοσπαστική και ανανεωτική.Να υπηρετεί μόνο τα ιδεώδη του Ελληνισμού και να ατενίζει στους θόλους της Εθνικής Κιβωτού εκεί που οι πατέρες μας έστησαν την Ελευθερία μαζί με την Πίστη και δίπλα τους τοποθέτησαν: την Ισονομία, την Αδελφοσύνη, την Αξιοπρέπεια και την Αρετή των Ελλήνων.
Άμεσος πολιτικός στόχος πρέπει να είναι: η βαθιά και ριζική ανανέωση του δημόσιου βίου, η εισαγωγή ενός νέου πολιτικού ήθους, η ανόρθωση των αξιών, η στήριξη των θεσμών, η αναμόρφωση των λειτουργιών της Πολιτείας - με νέο Σύνταγμα, θεσμικές αλλαγές και τολμηρές μεταρρυθμίσεις - η Δικαιοσύνη και προ παντός ο αυστηρός κολασμός των ενόχων των σκανδάλων, των καταχρήσεων και της ανηθικότητος.Διότι αν τα σκάνδαλα δεν κολασθούν, η πυρακτωμένη λάβα της λαϊκής αγανάκτησης και οργής θα σαρώσει και θα εκθεμελιώσει το υπάρχον σύστημα.
Και ακόμη διότι αν τα σκάνδαλα δεν κολασθούν, οι περισσότεροι των κοινωνών θα εξοικειωθούν, ίσως, με την ύπαρξή τους και θα εθισθούν με την "αναγκαιότητά τους" στο σύστημα!
Η χώρα για να σταθεί απαιτεί ριζική αναθεώρηση της εποπτείας και του χειρισμού των ελληνικών πραγμάτων και μάλιστα αυτών που αναφέρονται στο κράτος, αντανακλούν στον λαό και ενδιαφέρουν το έθνος* να ατενίζονται και να επιλύονται υπό το πρίσμα της αιωνιότητος και όχι κάτω από τις σκοπιμότητες της επικαιρότητος* απαιτεί ακόμη αναθεώρηση των σχέσεων των συντεταγμένων λειτουργιών της Πολιτείας μεταξύ των, εν όψει της υπερτροφικής αναπτύξεως της Εκτελεστικής Εξουσίας εις βάρος των άλλων (Νομοθετικής και Δικαστικής) και της καταχρηστικής - σε βαθμό μερικής εξαχρείωσης - ελευθερίας του Τύπου.
Τέλος έχει ανάγκη - ακόμη - η χώρα από μια οικονομία ελεύθερη αλλά και υπεύθυνη, που θα εγγυάται την οικονομική και κοινωνική πρόοδο, θα εξασφαλίζει όμως και (συνθήκες κοινωνικής δικαιοσύνης και πολιτικήςσταθερότητος.Διότι η οικονομική ελευθερία είναι προϋπόθεση της πολιτικής ελευθερίας.
Και τούτων όμως συμπλήρωμα η κοινωνική δικαιοσύνη.Διότι το σύστημα της ελεύθερης οικονομίας δεν εμπνέεται, πάντοτε, από το κοινωνικό ιδεώδες, δεν έχει αίσθηση της ηθικής ούτε στοιχείται προς τις πανανθρώπινες αξίες!
Ο ανθρωπισμός, επομένως και ο κοινωνισμός πρέπει να επιβάλλονται ως αναγκαίο αντιστάθμισμα του ατομισμού και της υλιστικής -μηχανιστικής αντιλήψεως της οικονομίας, που είναι κοινό γνώρισμα του καπιταλισμού και του επιστημονικού σοσιαλισμού. Συντελούν στην δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος, αμβλύνουν τις οικονομικές ανισότητες και διευκολύνουν την άσκηση ορθής κοινωνικής πολιτικής.
Οι ταξικές ανισότητες πρέπει να εξαφανισθούν, οι προσωπικές όμως διαφοροποιήσεις πρέπει να τονισθούν.Διότι στην Δημοκρατία οι άνθρωποι πρέπει να ξεχωρίζουν με τις προσωπικές τους ιδιότητες και ικανότητες και όχι με την κοινωνική τους θέση και την οικονομική τους κατάσταση ("κατά μεν τους νόμους... πάσι το ίσον, κατά δε την αξίωσιν, ως έκαστος... απ1 αρετής προτιμάται" Θουκυδίδης: Επιτάφιος Περικλέους, στ. 37).
Οι κοινωνικές τάξεις πρέπει να εθιστούν στην συναίνεση, την συνεργασία και την ειρηνική συμβίωση και όχι στην αδιαλλαξία, τον ανταγωνισμό, τον παραλογισμό και την αμφισβήτηση.Οι συντεχνιακές διεκδικήσεις γίνονται υπεύθυνες, υποτάσσονται στη λογικότητα των πραγμάτων και κυριαρχούνται από την ηθική της αποστολής του πολίτου.
Και η ηγεσία αυτού του τόπου -πολιτική, πνευματική, οικονομική και συνδικαλιστική - πρέπει να αναζητήσει και εμπεδώσει την κοινωνική συναίνεση και να επιβάλει την ελαχίστη συνεργασία μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, για να υπάρξει κλίμα εμπιστοσύνης, εργασιακής ειρήνης και κοινωνικής γαλήνης.
Και αν η λογική μυκτηρίζεται και η επιείκεια παρεξηγείται, επιβάλλεται ο νόμος και εμπεδούται η τάξη!
Σήμερα είναι κατ' εξοχήν αναγκαία μια Δημοκρατία έμψυχη, που θα είναι αναβαθμός πολιτισμού και θα έχει υπόβαθρο εμπνευσμένη "παιδεία" και ψυχή της τον άνθρωπο, ως πολίτη όμως ελεύθερο, ευαίσθητο και υπεύθυνο, με κατάρτιση και επίγνωση.Και μια κοινωνική δικαιοσύνη συνειδητή και εφικτή, που θα στηρίζεται στον ιδεαλισμό και την πνευματικότητα του ατόμου και όχι στις, αποτυχημένες πλέον, θεωρίες του κρατισμού και των διοικητικών επεμβάσεων, που ευνοούν την ανάπτυξη του γραφειοκρατικού γιγαντισμού και εκτρέφουν την διαφθορά και τον φαβοριτισμό των κρατούντων.
Η δυναμική της οικονομίας και των κανόνων της πρέπει να συμφιλιωθεί με τους κανόνες του ανθρωπισμού και της ηθικής.
Ο σοσιαλισμός των ημερών μας απέτυχε και κατέρρευσε γιατί αγνόησε τον άνθρωπο, την οντότητά του, την αυτοτελή ύπαρξή του και την ηθική του προσωπικότητα.Δεν είχε - συνεπώς - πού να στηρίξει το ιδεώδες της αδελφοσύνης, που - κατ' επίφαση - ήταν η βάση της επαγγελίας του και η πεμπτουσία των αρχών του.
To λυκόφως των ιδεολογιών και η χρεοκοπία του κομμουνισμού αποκαλύπτουν ήδη την ηθική ως θεμέλιο των ιδεών του 21ου αιώνος και απαιτούν την ύπαρξη και την παρουσία ενός νέου, υπεύθυνου και συνειδητού, κοινωνού και πολίτη της Δημοκρατίας, η διάπλαση και διαμόρφωση του οποίου είναι έργο της Πολιτείας!Ας αρχίσει λοιπόν -είναι καιρός - το έργο της δημιουργίας!Μόνον έτσι θα ξεπεράσουμε την δοκιμασία, θα υπερβούμε την κρίση και θα νικήσουμε την παρακμή!

Το θεμέλιο

Για την υλοποίηση και πραγμάτωση αυτών των στόχων απαιτούνται βέβαια ιδέες, γνώσεις και πείρα, οργάνωση, προγραμματισμός και εξειδικεύσεις, προ παντός όμως, απαιτούνται: παιδεία, αλήθεια, ήθος και παρρησία και άνδρες γενναίοι, πρότυπα και ζωντανοί εκφραστές αυτών των αρχών.
Απαιτούνται ρηξικέλευθες πνευματικές αναζητήσεις και υψηλή ηθική στάθμη όλων των στελεχών, εμμονή στον σκοπό, πίστη και πείσμα αποστολικό, για να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη στην άσκηση της αναμενομένης μεγάλης πολιτικής.
Η παιδεία να συνιστά το θεμέλιο αυτής της πολιτικής, η αλήθεια τον οδηγό της, η ενατένιση του μέλλοντος τον οραματισμό της, η συνέπεια την επιβεβαίωση και δικαίωσή της και το ήθος των προσώπων της εξουσίας το υψηλό πρότυπο για "το της πόλεως όλης ήθος".Και όπως η Δικαιοσύνη είναι η βάση της νομικής και ηθικής τάξεως, έτσι και η αλήθεια - προς όλους και όλα - να είναι το κρηπίδωμα της πολιτικής τάξεως.
Οι ιδέες, τα κείμενα και σι διακηρύξεις προϋποθέτουν τα πρόσωπα και η πειθώ των κειμένων στηρίζεται στο ήθος και την γενναιότητα των προσώπων.
Και αναζητούνται σήμερα κατ εξοχήν ως φορείς ιδεών και υποδείγματα ήθους.Δεν αρκεί να διακηρύττεις, αλλά και να βιώνεις τις ιδέες σου.Οφείλεις να καταστείς η ζωντανή έκφραση των αρχών σου!Μόνον έτσι πείθεις για το ποιόν σου.Έχει προσφυέστατα τονισθεί (από τον ‘Αγγελο Τερζάκη) ότι μια κοινωνία ανθρώπων για να σταθεί πρέπει να έχει υπόβαθρο πνευματικό, να διαθέτει κώδικα ηθικό και να παρουσιάζει απόλυτη ηθική συνέπεια στις εκδηλώσεις της.
Η προβαλλομένη υπεροχή πρέπει να είναι ενός πραγματικού και κατακτημένου εσωτερικού ήθους ειλικρινής εκδήλωση και όχι της απάτης αποκαρδιωτικός φενακισμός...
Δυστυχώς όμως επερίσσεψε γύρω μας σήμερα η απάτη και ο χλευασμός!
Γι αυτό και τα πολιτικά προγράμματα δενπείθουν τόσο με την ορθότητα των ιδεών τους, την πληρότητα των στόχων και την αρτιότητα των προβλέψεων, όσο με την προσωπικότητα των στελεχών, το ήθος των εμπνευστών και την αξιοσύνη των εκφραστών τους, καθώς και με την εμπιστοσύνη που μπορούν να εμπνεύσουν.Τι προσφέρουν, στο σημείο τούτο, τα πολιτικά κόμματα σήμερα;Ας αναζητήσει ο καθένας μας την απάντηση στην αλήθεια των πραγμάτων. Τα γεγονότα βοούν και η πειθώ τους είναι ακατανίκητη και αμείλικτη!
Υπενθυμίζω πρόσφατη πρωθυπουργική δήλωση, παρήγορη και ελπιδοφόρα. “Χρειάζεται εντιμότης και ειλικρίνεια απέναντι του λαού, ο οποίος αρκετό ξεγελάστηκε από τις πολιτικές ηγεσίες” εδήλωσε μόλις πριν από λίγες μέρες (12.9.92) ο κ. πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη.Επιβεβαίωση τραγική από ομολογία επίσημη!

Οι προσδοκίες και η έκκληση

‘Οσοι λοιπόν ενστερνίζονται αυτές τις αρχές καλούνται σε συναγερμό, σε μια ειρηνική επανάσταση συνειδήσεων· σε μια πλατιά “συμμαχία” κοινωνικών δυνάμεων και πολιτικών τάσεων· καλούνται να δώσουν διέξοδο στην αγωνία τους και να υλοποιήσουν τους οραματισμούς τους.Καλούνται, κυρίως, οι έντιμοι, οι υψηλόφρονες, οι γνήσιοι δημοκράτες - έξω και πέρα από κομματικές ετικέτες: οι ελληνόφρονες της Δεξιάς, οι ένθερμοι οπαδοί του κεντρώου χώρου και τα επώνυμα στελέχη της μεγάλης φιλελεύθερης δημοκρατικής παρατάξεως, οι εκφραστές του γνήσιου δημοκρατικού σοσιαλισμού, οι αφανάτιστοι ιδεολόγοι της προοδευτικής αριστεράς - όλοι όσοι οραματίζονται αλλά και ενστερνίζονται το γνήσιο δημοκρατικό ιδεώδες και έχουν την δυνατότητα να επηρεάσουν τις εξελίξεις.
Οφείλουν να δεχθούν τα μηνύματα των καιρών και να προσφέρουν την μεγαλύτερη εθνική υπηρεσία στην πολιτική ιστορία του τόπου μας:να συναινέσουν και να προσέλθουν σε μια πλατιά πανδημοκρατική ένωση ιδεών και προοπτικών· για να ξεκαθαρίσουν οι ελληνικοί πολιτικοί ορίζοντες και να διαλυθούν τα ιδεολογικά νεφελώματα.
Για να επανεύρει την αληθινή έκφρασή του το γνήσιοδημοκρατικό φρόνημα, να ξανανθίσει η ελπίδα και να εξαφανισθούν οι επιφυλάξεις και οι δισταγμοί.Για να εμποδισθεί ο δικομματισμός, να παταχθεί ο φανατισμός, να αποτραπεί η πόλωση και να υπάρξει ομαλή και σωστική εξέλιξη των κοινωνικών και πολιτικών μας πραγμάτων.Για να απαλλαγεί η χώρα από την κοινωνική αγκύλωση και τα πολιτικά αδιέξοδα! Για να παραμερισθούν τα εξτρεμιστικά άκρα και να τεθεί φραγμός ενώσεως συμπαγούς στην ανευθυνότητα και την εξαχρείωση.
Για να τεθεί και πάλι η υπευθυνότητα θεμέλιο ασάλευτο της υπάρξεώς μας και το ήθος, το ένα και μόνο, το γνήσιο ανθρώπινο ήθος, να καταστεί πηδάλιο σταθερό αλλά και μοναδικό της ζωής μας, ο “δαίμων” των πράξεών μας.Για να περισώσουμε την ελευθερία μας και την ανθρωπιά μας και - ίσως - την δημοκρατία μας!
Είναι πλέον η έσχατη ώρα.
Το πρόβλημά μας, από ηθικό, κοινωνικό και πολιτικό, κινδυνεύει να καταστεί πρόβλημα επιβιώσεως του έθνους και διατηρήσεως της ελληνικής υποστάσεώς μας!
Η μακαριότητα, η απάθεια, η αδιαφορία και ο εφησυχασμός μπροστά στο : μουκανητό της επερχομένης θυέλλης θα είναι αληθινή προδοσία έναντι του λαού και του έθνους.
Διότι οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι και ορατοί· και αν δεν υπάρξει η σωστική λύση, απειλείται άμεσα η δημοκρατία μας.
Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση αμέσου ανάγκης.Και το κακό επιτείνεται από την οικονομική δυσπραγία των ημερών μας και τις επικίνδυνες διεθνείς ανακατατάξεις εγγύς των συνόρων μας.
Απαιτείται, επομένως, καθολική πολιτική συναίνεση των κομμάτων και εγρήγορση πανεθνική των Ελλήνων.
Γι’ αυτό και πρέπει: οι μεν πολιτικοί να ενωθούν σε εθνικές αναζητήσεις και λύσεις, οι δε πολίτες να κληθούν σε μια ριζική και καθολική επανάσταση ήθους!
“Οσοι λοιπόν αισθάνονται ότι έχουν την ηθικήν δύναμιν (αντλώ και πάλιν από τον ανεξάντλητο Αλεξ. Παπαναστασίου) και τον νουν τον αναγκαίον δια να οδηγήσουν τον λαόν, ας εξέλθουν από τα χαρακώματα.
Ας εξέλθουν από τα χαρακώματα της εξυπηρετήσεως μικρών συμφερόντων, της αδιαφορίας και της ελλείψεως θάρρους, ας εξέλθουν και ας οδηγήσουν τον λαόν εις τον δρόμον της ηθικής εξυψώσεως, εις τον δρόμον της σωτηρίας του.
Ας οδηγήσουν τον λαόν εις τον δρόμον αυτόν τον ανηφορικόν.
Αυτή η Επανάστασις ημπορεί μόνον να εξασφαλίσει το μέλλον της Δημοκρατίας.
Αυτή και μόνον η λαϊκή επανάστασις, η επανάστασις εις τας ψυχάς και την θέλησιν του λαού ημπορεί να εξασφαλίσει την υπόστασιν της Ελλάδος”.
1.“Καθημερινή’: 15.11.87 “Το προσωπείο της πολιτικής”.* (Σ.Σ. Εννοεί την παραγγελία του προς τον Αντεισαγγελέα ΕφετώνΓ. Κουβέλη για την διεξαγωγή προκαταρκτικής εξετάσεως στηνυπόθεση Κοσκωτά).* Εκτενέστερη ανάπτυξη βλ. στο άρθρο του ίδιου: “Η οικογένεια, οι‘Ελληνες νέοι και τα τραγικά αδιέξοδα της εποχής μας. “Πολιτ.Θέματα’, τεύχη Απριλίου 1985.2. εν. αν.: ‘Το προσωπεία της πολιτικής’ και “Πολιτικά Θέματα”, τεύχη:534 και 535 του Φεβρουαρίου 1985 ‘Το Ελληνικό ΠολιτικόΠρόβλημα”.3. Περισσότερα στα άρθρα Π. Μελίτη (Αλεξ. Τσιριντάνη) στους τομ. Εκαι Στ του περιοδικού “Συζήτησις” σελ. 165 επ.

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Ο Μπελογιάννης διέταξε την σφαγή του Μελιγαλά


Ο Μπελογιάννης διέταξε την σφαγή του Μελιγαλά

Σήμερα, Κυριακή 19 Σεπτεμβρίο, οι Έλληνες Πατριώτες θα μετάσχουν στο μνημόσυνο των θυμάτων της σφαγής από τους κομμουνιστοσυμμορίτες (και για την ακρίβεια της γενοκτονίας), στο Μελιγαλά. μως, κάτω από το βομβαρδισμό με ψεύδη από τους ιστοριογράφους της αριστεράς, πόσοι ακριβώς γνωρίζουν τι έγινε στη μεσσηνιακή πόλη, αλλά και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου, οι οποίες μαρτύρησαν υπό τα χέρια των δολοφόνων του ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα την πρώτη (από τον Οκτώβριο του 1943 μέχρι τον Αύγουστο του 1944) αλλά και τη δεύτερη περίοδο (από τον Οκτώβριο του 1944 ως το Φεβρουάριο του 1945) της «κόκκινης τρομοκρατίας»; Λίγοι, ιδιαίτερα στους κόλπους των νέων. Οι υστερικές κραυγές της αριστεριστικής ιστοριογραφίας, μέσω των κατευθυνόμενων γραφίδων των σταλινιστών, κάνοντας λόγο για «γιορτές μίσους», κάθε φορά που οι πατριώτες έσπευδαν να τιμήσουν τους νεκρούς τους, κάλυψαν το κενό που υπήρχε και δημιούργησαν «πρότυπα», μετατρέποντας μορφές διεστραμμένων σφαγέων, όπως ο Βελουχιώτης (αλήθεια, γιατί πολλοί σιωπούν για την υπόθεση Μαραθέα;), ο καπετάν Γιώτης ή Χαρίλαος Φλωράκης και ο Μπελογιάννης, σε φυσιογνωμίες «ηρώων». Όμως, όσο κι αν προσπαθούν οι της κομμουνιστικής αριστεράς, τα εγκλήματα βγαίνουν στη φόρα... Είναι και αυτοί οι σπηλαιολόγοι που καταδύθηκαν στα άδυτα του σπηλαίου στο Φενεό, αεικίνητοι... Σήμερα, τα στερεότυπα υποχωρούν και νέοι επιστήμονες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αποζητούν να διαμορφώσουν μόνοι τους άποψη, αρνούμενοι να αναμασήσουν τα προπαγανδιστικά κείμενα των στρατευμένων γραφίδων του ΚΚΕ και της ευρύτερης αριστεράς. Πως φτάσαμε στη σφαγή 
Ο ΕΛΑΣ έδειξε από νωρίς τις προθέσεις του στην Πελοπόννησο. Η διάλυση της αντιστασιακής ομάδας του Στούπα, με τη μάχη της Λεύκης και οι πρώτες σφαγές (κατόπιν φρικτών βασανιστηρίων, οι επώνυμες μαρτυρίες αναρίθμητες) αθώων Ελλήνων πολιτών από τον ΕΛΑΣ, έδειξαν που πήγαινε το πράγμα. Κι όμως, αν και στην Αθήνα αλλά και αλλού ήδη είχαν αρχίσει να γίνονται πολλά «παράξενα», λίγοι μπόρεσαν να υποθέσουν που πήγαινε το πράγμα. Αυτό, αν και ήδη οι μισοί Έλληνες και παραπάνω (όσοι αρνούνταν να συμπλεύσουν με το όργιο αίματος) είχαν ήδη χαρακτηριστεί από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ «δωσίλογοι», «προδότες», «ταγματασφαλίτες», «φασίστες» και βάλτε. Ακολούθησαν οι δολοφονίες του ταγματάρχη Χρήστου Καραχάλιου και του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου, αλλά και των δεκάδων συναγωνιστών τους ανταρτών. Φυσικά, οι κομμουνιστές απέκρυπταν μέσω τρομοκρατικών μεθόδων τη γνωστοποίηση της ύπαρξης των στρατοπέδων συγκέντρωσης όπως εκείνα στο χωριό Χαλβάτσου και στην Ποταμιά (δύο από τα περίπου 35 στρατόπεδα που διατηρούσε ο ΕΛΑΣ), όπου δεινοπάθησαν εκατοντάδες Έλληνες. Όλα δια χειρός του αιμοσταγούς και διεστραμμένου Γενικού Αρχηγού του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου Θανάση Κλάρα ή Άρη Βελουχιώτη (ανέλαβε το πόστο τον Απρίλιο του 1944, σκορπώντας τον όλεθρο), που έπνιξε στο αίμα το Βαλτέτσι (σκότωσαν εκεί οι κομμουνιστοσυμμορίτες πολλά γυναικόπαιδα), στο όνομα της «εκστρατείας» για το «κυνήγι της αντίδρασης», αλλά και το Φενεό, όπου χάθηκαν εκατοντάδες Έλληνες, που ρίχτηκαν στο εκεί σπήλαιο. Την ίδια ώρα, ο προδότης Μπελογιάννης, ο ηθικός αυτουργός των σφαγών στην Πελοπόννησο, οργάνωνε τους κομμουνιστές φανατίζοντάς τους, επιβάλλοντας μάλιστα την αρχή της «οικογενειακής ευθύνης» που οδήγησε στις μαζικές σφαγές. Ακολούθησε η μάχη του Μελιγαλά (13-15 Σεπτεμβρίου 1944) και η σφαγή , μετά την πτώση της πόλης, άνω των χιλίων κατοίκων. Ο Μπελογιάννης, μαζί με τον Κουλαμπά και τον Πανταζή Φράγκο, ζήτησαν από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να μη μείνει τίποτα όρθιο και ζωντανό στο Μελιγαλά, ενώ από τον ασύρματο ο σφαγέας Άρης Βελουχιώτης διέταζε «προκειμένου περί ταγματασφαλιτών δεν πρέπει να γίνεται λόγος περί αιχμαλώτων», όπως διαβάζουμε στο εξαιρετικό βιβλίο του διαπρεπούς ομογενή μας Γιάννη Μπουγά (με τίτλο «Ματωμένες μνήμες 1940-45», εκδόσεις Πελασγός και γεμάτο αυθεντικές προσωπικές μαρτυρίες, ηχογραφημένες, από μάρτυρες των γεγονότων, στο συγγραφέα).
Μελιγαλάς, η τραγωδία 
Τη μάχη και την πτώση της πόλης στα χέρια των δολοφόνων του ΕΛΑΣ, ακολούθησαν πλιάτσικο και εγκλήματα φρικτά. Όλα τα σπίτια των μη αριστερών λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν, ενώ οι «αντιδραστικοί» οδηγούνταν δεμένοι με καλώδια και σύρματα και κατά δεκάδες στην Πηγάδα στο Μπεζεστένι (δύο χλμ ΒΔ του Μελιγαλά), όπου και δολοφονούνταν, αλλά και στα γύρω χωριά (μόνο στο Νεοχώρι εκτελέστηκαν 150 άτομα, ενώ στο Σολάκιο και στην Ανθούσα, 200). Τα πτώματά τους τα πετούσαν στο βάραθρο. Αυτές ήταν οι εντολές από τους Άρη Βελουχιώτη, Νίκο Μπελογιάννη, Νικολόπουλο, Κλάπα, Ρουμπέα, Μπλάνα, Ωριών, Κουλαμπά, Ακρίτα, Βασίλη Μπράβο, Στάθη Καναβό, Τάκη Δορκοφίκη, Γιάννη Καραμούζη, Ηλία Δεδούση και Στέλιο Διακουμογιαννόπουλο και την κομμουνιστική σία που παρείχε τις «καταστάσεις» του ΕΑΜ (πολλοί εκ των δραστών των δολοφονιών στο Μπεζεστένι ζουν ακόμη και παίρνουν σύνταξη αντιστασιακού, εκ των οποίων και κάποιος αντάρτης του ΕΛΑΣ από το χωριό Πλατύ, ο Μ., που έσφαξε ενώπιον πολλών μαρτύρων τον ίδιο τον αδελφό του, θέλοντας προφανώς να δώσει τα διαπιστευτήριά του). Παραθέτουμε ονόματα μερικών εκ των κομμουνιστών δραστών των μαζικών δολοφονιών στην Πηγάδα, για την ιστορία: Κωνσταντίνος Μπράβος, Διονύσιος Ελ. Σκλήρης, Ηλίας Σκλήρης, Σπύρος Ξιάρχος, Σπύρος Τζαβελέας, Χρήστος Νερούλιας, Αλέξανδρος Καραβίτης, Θόδωρος Καραβίτης, Παναγιώτης Νέζης, Γεώργιος Νέζης, Κωνσταντίνος Μάνεσης, Κυριάκος Μακρής, Χρήστος Γεωργανάς... Δεν τους ξεχνούμε. Οικογένειες ολόκληρες Ελλήνων ξεκληρίστηκαν διαχειρός τους... Ο ίδιος ο Καραμούζης γράφει ότι «ο Άρης και οι αντιπρόσωποι του κόμματος Κουλαμπάς και Ν. Μπελογιάννης είχαν πάρει την απόφασιν. Όλοι έπρεπε να εκτελεσθούν...».
Τα φρικτά βασανιστήρια
«Οι εις το Μπεζεστένι ευρισκόμενοι ήσαν εις την διάθεσιν του κάθε καπετάνιου, όστις πήγαινε μέσα και συνελάμβανε όποιον ήθελε της αρεσκείας του, όπως ο τσοπάνος διαλέγει το σφακτό που θέλει να σφάξη, τον οδηγούσε έξω και τον εκτελούσε... Τους έκοβαν, άλλων το κεφάλι, τα χέρια, την μύτην, δηλαδή τους κακοποιούσαν, τους εβασάνιζαν πρώτα επάνω εις ένα κορμόν συκιάς με μάχαιραν ή πέλεκυν και τους έρριπτον εις την Πηγάδα έως ότου εκκαθάριζον εκείνους που ήθελον», μαρτυρεί ο ιερέας Παν. Παπαδόπουλος. Έσπαζαν σε πολλές περιπτώσεις όλα τα άκρα των θυμάτων και τους τύφλωναν, ενώ δολοφονούσαν τα παιδιά με τσεκούρια και μπαλτάδες (αλλά και με κλαδευτήρια!) μπροστά στους γονείς, ικανοποιώντας έτσι τα σαδιστικά τους ένστικτα. Οι δολοφονημένοι στην Πηγάδα υπολογίζονται σε 1154 (άνω των 50 ήταν γυναίκες, ενώ υπάρχει και αριθμός ανήλικων θυμάτων, μεταξύ τους και κοριτσιών), ενώ ο Καραμούζης ανεβάζει τον αριθμό στους 1200. Μιλάμε για περίπου 13 κουστωδίες κρατουμένων... Η σφαγή των (κυρίως αμάχων) διήρκεσε από τις 17 ως τις 20 Σεπτεμβρίου.
Oι κομμουνιστές δεν σταμάτησαν ποτέ να προκαλούν 
Κι όμως ακολούθησαν περισσότερες κομμουνιστικές μεθοδεύσεις, όπως η συστηματική σπίλωση της μνήμης των θυμάτων με σκοπό την ηθική δολοφονία τους, μετά τη φυσική. Η αγυρτεία και η αλητεία στο απόγειό τους! Για την ιστορία: από την Πηγάδα η Ιατροδικαστική Υπηρεσία Αθηνών έβγαλε 500 ως 600 πτώματα (αδύνατον να αναγνωριστούν οι περισσότεροι, λόγω προχωρημένης αποσύνθεσης, η ίδια κατάσταση και στο Φενεό) τον Σεπτέμβριο του 1945 και σταμάτησε λόγω των συνθηκών και της απειλής κατά της δημόσιας υγείας, αν και υπήρχαν ακόμα πολλά πτώματα στο βάραθρο. Για τη σφαγή στο Μελιγαλά δικάστηκαν 31 άτομα από το στρατοδικείο της Καλαμάτας το καλοκαίρι του 1949. Εξ αυτών, όπως μας πληροφορεί ο Γιάννης Μπουγάς (επικαλούμενος δημοσιεύματα της εποχής των εφημερίδων της πόλης «Θάρρος» και «Σημαία»), 13 κομμουνιστές φονιάδες καταδικάστηκαν σε θάνατο, 11 σε ισόβια και επτά αθωώθηκαν. Εμείς δεν ξεχνούμε και κάθε χρόνο τέτοια εποχή θα είμαστε εκεί.
Χριστόφορος Πετρίδης

ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ: ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ


ΤΙ ΕΣΤΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ

ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ Ι. ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ
ΤΕΩΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΑΘΗΝΑΙ 
1925


ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Καθ’ ήν στιγμήν εντείνεται λυσσωδώς η προπαγάνδα του ελληνικού κομμουνισμού διά την μπολσεβικοποίησιν της Ελλάδος, καθ’ ήν στιγμήν ο ελληνικός λαός εκδηλοί απροκάλυπτον αγανάκτησιν διότι μία ημερησία εφημερίς το ‘Ελεύθερον Βήμα’ εφιλοξένησεν, ιδιοτελώς ή επιπολαίως, άρθρα ευμενή υπέρ του ρωσσικού μπολσεβικισμού.
Καθ’ ήν στιγμήν όλη η πεπολιτισμένη ανθρωπότης διερωτάται αγωνιωδώς αν το ατομικόν ή το κοινωνιστικόν σύστημα δύναται να τή εξασφαλίση μίαν καλυτέραν αύριον.
Καθ’ ήν στιγμήν όλοι οι κοινωνιολόγοι του κόσμου προσπαθούν αφ’ ενός ν’ ανεύρουν τα βαθύτερα αίτια και αφ’ ετέρου να αναλύσουν τα τραγικά αποτελέσματα της ρωσσικής επαναστάσεως, νομίζω ότι έχω υποχρέωσιν προς τον Ελληνικόν λαόν να φέρω εις φως όλα όσα εγνώρισα κατά την υπέρ εικοσαετή εν Ρωσσία διαμονήν μου περί της πραγματικής σημασίας του μπολσεβικικού κινήματος, την οποίαν ακόμη σκεπάζει ο βαθύς πέπλος του τεχνητού σκότους, τόσον επιτηδείως ριφθείς υπό των ενδιαφερομένων.
Θα ηδυνάμην να συντάξω πολλούς τόμους επί της τραγικής αυτής ιστορίας, μιάς εκ των τραγικωτέρων της ανθρωπότητος. Αλλά δεν θα μακρηγορήσω, απλώς αναδημοσιεύω συμπληρών τά εν τώ ‘Ελευθέρω Τύπω’ δημοσιευθέντα 32 άρθρα μου, περιοριζόμενος μόνον εις ξηράν αφήγησιν γεγονότων, διά να αφήσω ελεύθερον τον αναγνώστην να εξαγάγη μόνος τα συμπεράσματά του.
Α.Ι.Α.




=======
ΑΦΙΕΡΟΥΤΑΙ
Εις τον έξυπνον και τίμιον
αλλά εύπιστον και ευμετάβλητον
Ελληνικόν Λαόν
=======

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α’

Οι αρχηγοί του μπολσεβικισμού είνε Εβραίοι

Η ρωσσική επανάστασις θεωρείται γενικώς ως επιστημονικόν πείραμα προς εφαρμογήν ωρισμένων κοινωνικών θεωριών, εστερημένον φυλετικού χαρακτήρος και τείνον εις τον διεθνισμόν.
Πλάνη. Αυτό είνε το το πρόσχημα. Είνε η σειρά διαφόρων θεατρικών πράξεων εξελισσομένων επί της σκηνής, συμμετοχή μετημφιεσμένων ηθοποιών.
Μόνον εις τα παρασκήνια, εις τα οποία ισχυρίζομαι ότι εισέδυσα χάρις εις τάς σχέσεις μου, φαίνεται ο πραγματικός χαρακτήρ της μπολσεβικικής επαναστάσεως. Και ο χαρακτήρ ούτος είνε η εκδίκησις και η νίκη των Ισραηλιτών της Ρωσσίας τόσον κατά της ρωσσικής εθνότητος όσδον και κατά της χριστιανικής θρησκείας.
Γνωρίζω πόσον βαρύς είνε ο αφορισμός ούτος. Διά να τον αποδείξω όμως μου αρκεί ν’ ανατρέξω εις τον ονομαστικόν πίνακα [ΚΑΤΩΤΕΡΩ] των 554 επιτρόπων και βοηθών των, οι οποίοι κυβερνούν σήμερον την ατυχή Ρωσσίαν.

Εκ του πίνακος τούτου εξάγεται ότι εκ των 554 ιθυνόντων, είναι Ρώσσοι μόνο είς, Τσέχοι 1, Εβραίοι 447, Φιλλανδοί 3, Λιθουανοί 43, Πολωνοί 2, Γερμανοί 12, Ούγγροι 1, Αρμένιοι 13, Γεωργιανοί 2. Το όλον 554.

Ο κ. Ι. Σοφιανόπουλος και η φιλοξενήσασα τα άρθρα του εφημερίς απέφυγαν περιέργως να τονίσουν την παρουσία τόσων Εβραίων, άλλων συνήθως κρυπτομένων υπό ρωσσικά ψευδώνυμα επί κεφαλής των ρωσσικών κρατικών υπηρεσιών.
Επί τή ευκαιρία σημειώ ότι και ο κ. Ουστίνωφ, ο εν Αθήναις πρεσβευτής των Σοβιέτ είνε επίσης Ισραηλίτης, καλούμενος πράγματι Ζαρμπίνοβιτς. Παρεμπιπτόντως δε αναφέρω ότι ο υπό αρμενικόν όνομα Μακαριάν εμφανιζόμενος ‘διευθυντής του Γραφείου Τύπου’ της εδώ Ρωσσικής πρεσβείας είναι ΕΛΛΗΝ αρνησίπατρις, γνωστός εις πλείστους εκ Ρωσσίας πρόσφυγας ως Ιωαννίδης.
Αλλά δεν είνε η εις χείρας σχεδόν αποκλειστικώς ευρισκομένη διακυβέρνησις της ατυχούς χώρας η μόνη απόδειξις των ισχυρισμών μου. Υπάρχουν και πλείσται άλλαι αποδείξεις, τάς οποίας ο κ. Σοφιανόπουλος παραμείνας 2-3 εβδομάδας εν Ρωσσία δεν ηδύνατο να περισυλλέξη ακόμη και αν ήθελε.
Λέγω και αν ήθελε, διότι τινές εκ των αποδείξεων τούτων αποτελούν γεγονότα προσπίπτοντα εις την αντίληψιν παρατηρητών πολύ ολιγώτερον μορφωμένων του κ. Σοφιανοπούλου.
Ο συνεργάτης της πρωινής Αθηναικής εφημερίδος ισχυρίζεται ότι οι Ρώσσοι κομμουνισταί είναι άθεοι και προσπαθούν να εκριζώσουν κάθε θρησκευτικόν αίσθημα. Δεν θα θελήσω να στηριχθώ εις την βεβαίωσιν ταύτην και να δημοκοπήσω εις βάρος του κομμουνισμού εκμεταλλευόμενος την βαθείαν θρησκευτικήν ευλάβειαν των Ελλήνων εργατών. Σημειώ μόνον ότι η σοβαρωτάτη διά τον ελληνικόν εργατικόν κόσμον ομολογία αύτη δεν διεψεύσθη ακόμη ούτε υπό του Ελληνικού κομμουνιστικού κόμματος, ούτε υπό της εδώ μπολσεβικικής πρεσβείας.
Ούτε θέλω να επιμείνω εις τον ισχυρισμόν τούτον, διότι και αν ούτος αληθεύει, τυχόν διά τους ελαχίστους (τριάκοντα ως είπον) ρώσσους επιτρόπους, δεν ισχύει διά τους 447 εβραίους, οι οποίοι δεν είνε άθεοι ή τουλάχιστον δεν δεικνύουν διόλου ότι είνε άθεοι, αλλά περιορίζονται εις την λυσσώδη, αιμοσταγή εξόντωσιν των χριστιανών, εις τον εξευτελισμόν της χριστιανικής θρησκείας, όλων των δογμάτων, καθ’ ήν στιγμήν δεν θίγουν ποσώς τάς άλλας θρησκείας, εβραικήν, μουσουλμανικήν, βουδδικήν και βραχμανικήν. Ουδεμία συναγωγή, ουδέν τέμενος εθίγη. Μάλιστα δε προστατεύουν κατά τρόπον μεροληπτικώτατον και προκλητικώτατον την εβραικήν θρησκείαν.
Θα επεθύμουν μόνον να ερωτήσω τον κ. Σοφιανόπουλον και τους ΄Ελληνας κομμουνιστάς αν γνωρίζουν ότι:

1. Οι Εβραίοι προτιμώνται σήμερον των χριστιανών εις όλας τάς υπηρεσίας, δημοσίας ή ιδιωτικάς, προμηθείας, εργασίας παντός είδους, κτλ.

2. Οι μπολσεβίκοι εξηφάνισαν εξ όλων των βιβλιοθηκών της Ρωσσίας όλα τα συγγράμματα, εις οιανδήποτε γλώσσαν και αν εγράφησαν, τα θίγοντα εμμέσως ή αμέσως τους Εβραίους και την θρησκείαν των. Και τούτο όχι μόνον εις τάς λαικάς βιβλιοθήκας, αλλά και εις αυτάς τάς βιβλιοθήκας των Πανεπιστημίων. Απόδειξις ότι οι ιθύνοντες σήμερον την Ρωσσίαν Εβραίοι στερούνται και της στοιχειώδους ευλαβείας παντός διανοουμένου προς την αμεροληψίαν και αντικειμενικότητα της επιστήμης και ότι διαπνέονται υπό του πλέον στενού εβραικού φανατισμού.

3. Οι μπολσεβίκοι ετυφέκισαν και εξακολουθούν να τυφεκίζουν άνευ διαδικασίας οιονδήποτε, εις χείρας του οποίου, ήθελεν ευρεθή έν εκ των ως άνω συγγραμμάτων και μάλιστα το πολύκροτον βιβλίον του γάλλου επισκόπου Ζουέν με επιστολή του καρδιναλίου Γασπάρι ‘ο εβραιο-μασωνικός κίνδυνος’, του οποίου ο συγγραφεύς ισχυρίζεται, ως γνωστόν, ότι ο μασωνισμός είνε οργάνωσις εβραική, τείνουσα σκοπίμως εις την έντασιν του αγώνος των τάξεων, εις τον εμφύλιον αλληλοσπαραγμόν των χριστιανικών εθνών, εις την επέκτασιν του κομμουνισμού, όστις αποσυνθέτων τα Κράτη, λόγω της ουτοπικής ιδεολογίας του, θα επιτρέψη εις τους εβραίους να κυριαρχήσουν εις όλας τα χώρας της γης.

4. Η όλη εξωτερική πολιτική των Ρώσσων μπολσεβίκων και μάλιστα αποφάσεις κομμουνιστικών διασκέψεων των οποίων θα παραθέσω τα κείμενα εις το σχετικόν κεφάλαιον, εμπνέεται από πνεύμα γνησίως εβραικόν.

5. Ιδιατέρως όμως οφείλω να τονίσω τα απιστεύτως άγρια, τυραννικά και γενικά εξοντωτικά μέτρα κατά του Χριστιανικού Κλήρου και των Χριστιανών, δεν είνε απλώς η εφαρμογή ενός τρομοκρατικού συστήματος, εξ εκείνων τα οποία εφήρμοσαν διάφοροι επαναστάσεις.

Πρόκειται περί αθρόων και τελείως περιττών διά την εμπέδωσιν του Κομμουνισμού θανατικών εκτελέσεων, σφαγών, μαρτυρίων, θανατώσεων διά πείνης, τυφεκισμών χάριν διασκεδάσεως.

Ονομαστικός πίναξ των 554 επιτρόπων και βοηθών των, οι οποίοι κυβερνούν σήμερον την Ρωσσίαν.

Πράγματι, ως αποδεικνύει ο κατωτέρω πίναξ, τα 85% των ιθυνόντων σήμερον την Ρωσσίαν είναι εβραίοι. Ο πίναξ ούτος καταρτισθείς υπό του Ρωσσικού Αντι-κομμουνιστικού Συνδέσμου ‘Εδίνστβο Ρούς’ έχει ως εξής:
ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ
Το Συμβούλιον των Λαικών Επιτροπών (Υπουργών).
Πρώτος πρόεδρος του Σοβιέτ Λενίν (εκ μητρός εβραίος) ‘ρώσσος’. Επίτροπος των Εξωτερικών Τσιτερίν ρώσσος, επίτροπος των Εθνικοτήτων Δζουγκασφίλι [εβραίος] ‘αρμένιος’, πρόεδρος του Ανωτάτου Οικονομικού Σοβιέτ Λουριέ (Λάριν) εβραίος, επίτροπος Αποκαταστάσεως (βοστανοβλένιου) Σλίχτερ εβραίος, επίτροπος της Γεωργίας Προτιάν αρμένιος, επίτροπος Στρατιωτικών και Ναυτικών Μπροστέιν (Τρότσκυ) εβραίος, επίτροπος των γαιών του Κράτους Κάουφμαν εβραίος, επίτροπος Δημοσίων ΄Εργων Σμίθ εβραίος, επίτροπος του Επισιτισμού Ε. Λίλινα (Κνίγκισεν) εβραία, επίτροπος Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Σπίτσμπεργκ εβραίος, επίτροπος Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Λουνατσάρσκι [εβραίος] ‘ρώσσος’, επίτροπος Εσωτερικών και πρόεδρος της Γ’ Διεθνούς ΄Απφελμπάουμ (Ζηνόβιεφ) εβραίος, επίτροπος Υγιεινής Σιμάσκο ρώσσος, επίτροπος των Οικονομικών Κουκόφσκι εβραίος, επίτροπος του Τύπου Κογέν (Βολοδάρσκι) εβραίος, επίτροπος των Εκλογών Ραδομισλίσκι (Ουρίσκι) εβραίος, επίτροπος Δικαιοσύνης Στέμπεργκ εβραίος, επίτροπος της Εκκενώσεως των Προσφύγων Φενινστάιν εβραίος, βοηθοί αυτού Ράβιτς και Ζασλάφσκι εβραίοι. 
Το όλον 22 μέλη εξ ών: Ρώσσοι 3, Αρμένιοι 2, Εβραίοι 17

Υπουργείον Στρατιωτικών
Αρχηγός του επιτελείου της Βορείου στρατιάς Φίσμαν εβραίος, δικαστικός επίτροπος της στρατιάς Ρόμμ εβραίος, πολιτικός επίτροπος της στρατιάς Λίβενσον εβραίος, πρόεδρος των σοβιέτ του δυτικού μετώπου Ποζέρν εβραίος, πολιτικός επίτροπος της στρατιωτικής περιφερείας Μόσχας Γκούμπελμαν εβραίος, πολιτικός επίτροπος της στρατιωτικής περιφερείας του Βίτεπσκ Ντέις εβραίος, επίτροπος στρατιωτικών επιτάξεων της πόλεως Σλούσκ Καλμανόβιτς Λιθουανός, πολιτικός επίτροπος της ταξιαρχίας της Σαμάρας Μπέκμαν εβραίος, στρατιωτικός επίτροπος της αυτής ταξιαρχίας Γκλούσμαν εβραίος, επίτροπος της περιφερείας Μόσχας Ζουζμάνοβιτς εβραίος, α’ βοηθός του Τρότσκυ Γίρσφίλδ εβραίος, β’ βοηθός του Τρότσκι Σκλάνσκι εβραίος, μέλη του αυτού συμβουλίου Σοροδάκ και Πέτς εβραίοι.
Στρατιωτικοί επίτροποι του Κυβερνείου της Μόσχας
Στέινγαρ, Γερμανός. Ντούλις Λιθουανός, επίτροπος της σχολής της παραμεθορίου φρουράς, Γκλέιζερ Λιθουανός, πολιτικός επίτροπος της 15ης ταξιαρχίας, Δζένης εβραίος, πολιτικός της 15 ταξιαρχίας, Πολόνσκει Λιθουανός, επίτροπος του στρατιωτικού συμβουλίου της στρατιάς του Καυκάσου, Λέχτινερ εβραίος, έκτακτος επίτροπος του ανατολικού μετώπου, Μπρούνο και Σιούλμα εβραίοι, μέλη του στρατιωτικού συμβουλίου του Καζάν: Ρόζενγκολτς, Μέιγκοφ και Νάζενγκολτς εβραίοι, διοικητής της ερυθράς στρατιάς Γιεροσλάβ Γκέκερ εβραίος, αρχηγός των στρατιωτικών γραφείων της Πετρουπόλεως Τσέιγκερ εβραίος, πολιτικός επίτροπος της στρατιωτικής περιφερείας Πετρουπόλεως Γκίτης εβραίος, διοικητής του δυτικού μετώπου εναντίον των Τσεχοσλαύων Βατσέτης Λιθουανός, αρχηγός της στρατιωτικής κομμούνας Κόλμαν (πρώην αξιωματικός του αυστριακού Στρατού) εβραίος, μέλος της στρατιωτικής κομμούνας Λαζημίρ εβραίος, αρχηγός της στρατιωτικής περιφερείας της Μόσχας Μπίτσις Λιθουανός, στρατιωτικός επίτροπος της περιφερείας της Μόσχας Μιτκάζ εβραίος, αρχηγός της αμύνης της Κριμαίας Ζακ εβραίος, Σνεσούρ λιθουανός, Σμιδόβιτς εβραίος.
Το όλον 41 μέλη: Ρώσσοι 0, Λιθουανοί 8, Γερμανοί 1, Εβραίοι 32

Υπουργείον Εσωτερικών
Αρχηγός της προπαγάνδας Γκολδενρούδιν εβραίος, πρόεδρος της επιτροπής της κομμούνας Πετρουπόλεως ΄Ενδερ εβραίος, αντιπρόεδρος επιτροπής υγιεινής Ρουδνίκ εβραίος, βοηθός επίτροπος επί της εκκενώσεως των προσφύγων Αβραάμ Κραχμάλ εβραίος, πολιτικός διοικητής Πετρουπόλεως Σνάιδερ εβραίος, πολιτικός διοικητής Μόσχας Μινόρ εβραίος, επίτροπος του τύπου Μόσχας Κράσικοφ εβραίος, επίτροπος της αστυνομίας Πετρουπόλεως Φέιερμαν εβραίος, διευθυντής του γραφείου του τύπου Μαρτενσόν εβραίος, επίτροπος της κοινωνικής ασφαλείας της Μόσχας Ρόζενταλ εβραίος.
Μέλη της εκτάκτου επιτροπής της Πετρουπόλεως  (Τσέκας) [ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ=ΤΣΕ-ΚΑ=Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ KGB]
Μέινκμαν εβραίος, Γίλλερ εβραίος, Κοσλοβόσκι πολωνός, Μοδέλ εβραίος, Ι. Ροζμίροβιτς εβραία, Διεσπέροφ αρμένιος, Ισίλεβιτς εβραίος, Κρασίκοφ εβραίος, Μπουχάν αρμένιος, Μέρμπης λιθουανός, Παίκης λιθουανός, ΄Ανβελτ γερμανός.
Μέλη του Συμβουλίου της Κομμούνας Πετρουπόλεως.
Ζόρκα εβραίος, Ροδομίλσκι εβραίος.
Μέλη της εκτάκτου επιτροπής της Μόσχας (Τσέκας)
Πρόεδρος Δερζίνσι Πολωνός [εβραίος], Αντιπρόεδρος Πέτερς Λιθουανός, Σκλόφσκι εβραίος, Κνέιφις εβραίος, Τσέιστιν εβραίος, Ραζμίροβιτς εβραίος, Κρόμπεργκ εβραίος, Χαίκινα εβραία, Κάρλσον Λιθουανός, Λέντοβιτς εβραίος, Ρίφκιν εβραίος, Αντώνωφ εβραίος, Δελαφάβωφ εβραίος, Τσίτκιν εβραίος, Ροζμίροβιτς εβραίος, Σφέρδλωφ εβραίος, Μπιζένσκι εβραίος, Μπλούμκιν (ο φονεύς του κόμητος Μίρμπαχ) εβραίος, Αλεξάνδροβιτς Ρώσσος, Ρέιτενμπεργκ εβραίος, Φίνες εβραίος, Ζάκς εβραίος, Ιακώφ Γκόλδεν εβραίος, Γκαλ Περστέιν εβραίος, Κνιγκισέν εβραίος, Λάτσης Λιθουανός, Δέιμπαλ Λιθουανός, Σειζάν Αρμένιος, Δείπκιν Λιθουανός, διοικητής της φυλακής ‘Ταγκάνσκι’ Λίμπερτ εβραίος, Φόγκελ Γερμανός, Ζάκις Λιθουανός, Σιλένκους εβραίος, Γιάνσον Λιθουανός, Πρόεδρος της επιτροπής του φρουρίου Πέτρου και Παύλου Μοδέλ εβραίος.
Το όλον 60 μέλη: Ρώσσοι 2, Πολωνοί 2, Αρμένιοι 3, Γερμανοί 2, Λιθουανοί 10, Εβραίοι 41.

Υπουργείον Εξωτερικών
Υπουργός Καραχάν (ήδη πρέσβυς εν Κίνα) Αρμένιος, Φρίτσι Λιθουανός, Πρεσβευτής εν Βερολίνω Ιόφφε εβραίος, Α’ Γραμματεύς πρεσβείας Βερολίνου Λέβιν εβραίος, Διευθυντής γραφείου τύπου και πληροφοριών παρά τή πρεσβεία Βερολίνου ΄Ακσελροτ εβραίος, έκτακτος απεσταλμένος εις Παρισίους και Λονδίνον Μπεκ εβραίος, Πρεσβευτής εν Βιέννη Ρόζενφελδ (Κάμενεφ) εβραίος, πρεσβευτής εν Χριστιανία Μπέιτλερ εβραίος, Πρόξενος εις Γλασκώβην Μάλκιν εβραίος, πρόεδρος της επιτροπής ειρήνης εις Κίεβον Κάιν Ρακόφσκυ εβραίος, βοηθός του Μανουέλσκυ εβραίος, νομικός σύμβουλος Αστσούμπ (΄Ιλσεν) εβραίος, γενικός πρόξενος εις το Κίεβον Γούντμπαουμ (Κσεβήνσκυ) εβραίος, Πρεσβευτής εις τας Ηνωμένας Πολιτείας Μάρτινς Γερμανός, γενικός πρόξενος εις Οδησσόν Α. Μπεκ εβραίος.
Το όλον 17 μέλη εξ ών: Ρώσσοι 1, Αρμένιοι 1, Λιθουανού 1, Γερμανοί 1, Εβραίοι 13.

Οφείλω να τονίσω διά την ιστορίαν ότι το πρώτον Στρατιωτικόν Σοβιέτ, το οποίον συνεκροτήθη τω 1917, δήθεν διά να εκπροσωπήση τον ρωσσικόν στρατόν, δεν περιελάμβανεν ούτε ένα Ρώσσον Χριστιανόν. Δηλαδή επί 14 περίπου εκατομμυρίων ανδρών, ευρισκομένων τότε υπό τα όπλα, οι αρχηγοί του μπολσεβικισμού δεν εύρον ούτε ένα Ρώσσον χριστιανόν, εμπνέοντα εις αυτούς εμπιστοσύνην και διατεθειμένον να εφαρμόση το εβραικόν των πρόγραμμα!

Ιδού και οι ανώτεροι υπάλληλοι των άλλων υπουργείων της μπολσεβικικής Ρωσσίας.
Υπουργείον Οικονομικών

Α’ Κομμισάριος Μερζβίνσκι Πολωνός, βοηθός αυτού Δον Σολοβέι Εβραίος, Β’ Κομμισάριος Ισιδόρ Γκουκόφσκιι εβραίος, βοηθός αυτού Ζακς (Γκλάδνεφ) εβραίος, Διευθυντής του γραφείου Ακσέλροδ εβραίος, βοηθός του γραφείου Μπογκολέποφ Ρώσσος, Γενικός Γραμματεύς Χάσιν εβραίος, η βοηθός αυτού Μπέρτα Χινέβιτς εβραία, Πρόεδρος Οικονομικού συμβουλίου Λάτσις Λιθουανός, βοηθός αυτού Βεισμάν εβραίος, Κομμισάριος προς διακανονισμόν των Ρωσσο-Γερμανικών λογαριασμών Φούρστενμπεργκ (Γκανέσκιο) εβραίος, Πρώτος γραμματεύς αυτού Κογκάν εβραίος, Επίτροποι της Λαικής Τραπέζης Μιχίλσον εβραίος, Ζακς εβραίος, ΄Ακσελροδ εβραίος, Σάδνικωφ Ρώσσος.
Πράκτορες Οικονομικοί
Εις Βερολίνον Λανδάου εβραίος. Εις Κοπεγχάγην Βορόφσκι εβραίος. Εις Στοκχόλμην Αβραάμ Σέκμαν εβραίος. Γενικός επιθεωρητής του λαικού ταμιευτηρίου Καν εβραίος, βοηθός αυτού Γκορεστέιν εβραίος, Ανώτατος επίτροπος προς εκποίησιν των ιδιωτικών τραπεζών ΄Ανρικ εβραίος, βοηθός αυτού Μωυσής Κόβς εβραίος.
Τεχνικοί επίτροποι επί των εκποιήσεων των ιδιωτικών τραπεζών.
Ελιασέβιτς εβραίος, Γ. Γκίφλιχ εβραίος, Α, Ρόγκεφ εβραίος, Λ. Λέμεριχ εβραίος, Α. Ροζενστέιν εβραίος, Α. Πλατ Λιθουανός, Ελιασέβιτς εβραία.
Εν όλω 30 μέλη εξ ών: Ρώσσοι 2, Λιθουανοί 2, Πολωνοί 1, Εβραίοι 24.

Υπουργείον Δικαιοσύνης.
Λαικός Κομμισάριος Ι. Στέινμπεργκ εβραίος, Κομμισάριος του Εφετείου Σρέδερ εβραίος, Πρόεδρος του επαναστατικού δικαστηρίου της Μόσχας Ι. Μπέρμαν εβραίος, Δικαστικός Κομμισάριος Πετρουπόλεως Μπέργκ εβραίος, Πρόεδρος της ανακριτικής Επιτροπής Γκλάουσμαν εβραίος, Ανακριτής του Επαναστατικού δικαστηρίου Λέγκενδορφ εβραίος, Ανακριτής του Επαναστατικού δικαστηρίου Σλοόσκι εβραίος, Πρώτος γραμματεύς του τμήματος της Κωδικοποιήσεως Γκόινμπαρκ εβραίος, Πρώτος γραμματεύς της λαικής Κομμούνας Σέρβιν εβραίος, Κομμισάριος της λαικής αμύνης Λουσκίι εβραίος.
Λαικοί δικηγόροι
Γ. Αντοκόλσκι εβραίος, Β. Αρανόβιτς εβραίος, Ι. Μπέιερ εβραίος, Ρ. Μπίσκ εβραίος, Α. Γκούνδαρ εβραίος, Γ. Δαβίδοφ εβραίος, Κασταριάντς Αρμένιος.
Το όλον 19 μέλη: Ρώσσοι 0, Αρμένιος 1, Εβραίοι 18.

Υπουργείον Υγιεινής.
Κομμισάριος Δαούγκε Γερμανός, Διευθυντής του φαρμακευτικού τμήματος Ράποπορτ εβραίος, βοηθός αυτού Φούκς εβραίος, Πρόεδρος της επιτροπής καταπολεμήσεως των αφροδισίων Βέμπερ εβραίος, Πρόεδρος της επιτροπής επί των μολυσματικών νόσων Μπόλσον εβραίος.
Το όλον 5 μέλη. Ρώσσοι 0, Γερμανός 1, Εβραίοι 4.

Υπουργείον της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως.
Λαικός Κομμισάριος Λουνατσάρσκι Ρώσσος [εβραίος], Κομμισάριος της Βορείου περιφερείας Γκρούνμπεργκ εβραίος, Πρόεδρος της επιτροπής του Ινστιτούτου ανατροφών Ζ. Ζολοτίνσκι εβραίος, Διευθυντής του δημοτικού τμήματος Λουριέ εβραίος, Διευθυντής της πλαστικής καλλιτεχνίας Στέρνμπεργκ εβραίος, Πρώτος γραμματεύς του Κομμισαριάτου Μ. Αίχενγκόλντες εβραίος, Διευθύντρια του θεατρικού τμήματος Λ. Ζ. Ρόζενφελδ (σύζυγος του Κάμενεφ) εβραία, η βοηθός αυτής Ζάτς εβραία, Κομμισάριος της νοτίου Περιφερείας Γκρόινιμ εβραίος.
Καθηγηταί μέλη της σοσιαλιστικής Ακαδημίας των επιστημών.
Ράισνερ Γερμανός, Φρίτσε Λιθουανός, Γκόιχμποργκ εβραίος, Μ. Ποκρόβσκυ Ρώσσος, Βέλτμαν εβραίος, Σόμπελσον (Ράδεκ) εβραίος, Κρουσπσκάι εβραία, Ναχαμκές (Στεγκλώφ) εβραίος, Στούτσκα εβραία, Νεμιρόβσκι εβραίος, Ι. Ροκόβσκι εβραίος, Κ. Π. Λεβίν εβραίος, Μ. Σ. Ολσάνσκυ εβραίος, Ζ. Ρ. Σέτενμπεργκ εβραίος, Γκούρβιτς εβραίος, Λούδμπεργκ εβραίος, ΄Ερπεργ εβραίος, Κέλτσμλων Ούγγρος, Γκρόσμαν εβραίος, Κρασκόβσκο εβραίος, Ουρσίνεφ Φιλλανδός, Κουσίνεν Φιλλανδός, Τόνο Συρόλλα Φιλλανδός, Ρόζιν εβραίος, Δαντσέφσκι εβραίος, Γκλέιτσερ εβραίος, Γκόλδενρουδεν εβραίος, Μπούδιν εβραίος, Τοτστάιν εβραίος, Κάρολος Ράπποπορτ εβραίος, Λουριέ εβραίος.
Επίτιμα μέλη της αυτής Ακαδημίας.
Αίχενγκόλτς Γερμανός [εβραίος], Γκάξε εβραίος, Ρόζα Λούξενμπουργ εβραία, Κλάρα Τσέτκινα εβραία.
Φιλολογικόν Τμήμα του Προλεταριάτου της Μόσχας.
Αίχενγκόλτς εβραίος, Πολιάνσκι (Λεμπέδεφ) εβραίος, Χερσονσκάι εβραία, Β. Ζαίτσεφ εβραίος, Μπρένδερ εβραίος, Χοδάσεβτιτς εβραίος, Σφάρτς εβραίος, Πόζνεε εβραίος, Άλτε εβραίος.
Το όλον 53 μέλη εξ ών: Ρώσσοι 2, Λιθουανοί 1, Φιλανδοί 3, Ούγγροι 1, Γερμανοί 2, Εβραίοι 44.

Επιτροπή Περιθάλψεως.
Λαικός κομμισάριος Ε. Λίληνα (Κνήγκισεν) εβραία, Διευθυντής Παούζνερ εβραίος, Πρώτος γραμματεύς Κ. Γκέλφμαν εβραίος, η βοηθός αυτού Ρόζα Γκαούφμαν εβραία, Διευθυντής του γραφείου Κ. Φ. Ρόζενταλ εβραίος.
Το όλον μέλη 5, όλα εβραίοι.

Η επιτροπή της εργασίας.
Λαικός Κομμισάριος Β. Σμιθ εβραίος, βοηθός αυτού Ράδους (Ζένκοβιτς) εβραίος, Πρόεδρος της επιτροπής των Δημοσίων έργων Γκόλμπαρκ εβραίος, Κομμισάριος Δημοσίων Έργων Μ. Βίλτμαν εβραίος, βοηθός αυτού Κάουφμαν Γερμανός [εβραίος], Μέλος του Κομμισαριάτου Κούσνερ εβραίος, Γενικός Γραμματεύς Ράσκιν εβραίος, Διευθυντής του τμήματος εκρηκτικών υλών Ζάρχ εβραίος.
Το όλον 8 μέλη εξ ών: Ρώσσοι 0, Γερμανοί [εβραίος] 1, Εβραίοι 7. [8]

Συντάκται της ‘Ισβέστιας’, της ‘Πράβδας’ και της ‘Εκονομιτσετσκάγια Ζίζνι’.
Δήν εβραίος, Μπέργκμαν εβραίος, Κούν εβραίος, Δουαμάν εβραίος, Α. Μπράμσον εβραίος, Α. Τόρμπερτ εβραίος, Ι. Β. Γκόλιν εβραίος, Μπίτνερ εβραίος, Ε. Αλπέροβιτς εβραίος, Κλόιζνερ εβραίος, Ναχαμκές (Στεκλώφ) εβραίος, Τσίγερ (΄Ιλιν) εβραίος, Γκρόσμαν (Ρόζιν) εβραίος, Λουριέ (Ρουμιαντσέφ) εβραίος, Γκόρκυ Ρώσσος.
Συντάκται της εφημερίδος ‘Σημαία της Εργασίας’.
Στέινμπεργκ εβραίος, Λάνδερ εβραίος, Σουμάχερ εβραίος, Λέβιν εβραίος, Γιαροσλάβσκυ εβραίος, Εφρόν εβραίος, Μπιλίν εβραίος, Δαβίδοβιτς εβραίος.
Συντάκται της εφημερίδος ‘Βόλα Τρουβά’.
Ζάκς εβραίος, Πολιάνσκυ εβραίος, Ε. Κάτς εβραίος.
Συντάκται της ‘Τόργκοβο-Προμισλενόι Γκαζέτη’ (εμποροβιομηχανική εφημερίς).
Μπέρστέιν εβραίος, Γκογκάν εβραίος, Γκολδμπέργ εβραίος, Γκολμάν εβραίος, Β. Ρόζενμπεργ εβραίος, Ραφάλοβιτς εβραίος, Γκρόμαν εβραίος, Κούλισερ εβραίος, Σλάβενσον εβραίος, Ι. Γκίλλεφ εβραίος, Γκάχμαν εβραίος, Σούμαν εβραίος, Π. Μπαστέλ εβραίος, Α. Πρές εβραίος, Α. Μόχ εβραίος, Α. Σ. ΄Εμανσον εβραίος.
Νομίζω ότι οφείλω να επιστήσω την προσοχήν των αναγνωστών μου επί του σπουδαιοτάτου γεγονότος καθ’ ό όλοι οι δημοσιογράφοι της μπολσεβικικής Ρωσσίας είνε εβραίοι. Εκ των Ρώσσων δε συγγραφέων μόνον ο Γκόρκυ συνεργάζεται εις τας μπολσεβικικάς εφημερίδας. Επίσης είναι άξιον πολλής προσοχής το γεγονός ότι οι ιθύνοντες την εκπαίδευσιν είνε επίσης σχεδόν όλοι εβραίοι. Η εξαιρετική επίδρασις του τύπου και της εκπαιδεύσεως επί των λαών δεν ηδύνατο να διαφύγη την οξυτάτην άλλως τε διορατικότητα των εβραίων τυράννων της Μόσχας.

Αντιπρόσωποι του Ερυθρού Σταυρού.
Εις Βερολίνον Σόμπελσον (Ράδεκ) εβραίος, έλαβε μέρος εις το κίνημα των Σπαρτακιστών, ότε με άλλους ογδοήκοντα εβραίους εξωρίσθη από την Γερμανίαν.
Εις Βιέννην Μπέρμαν εβραίος (προφυλακισθείς και απελαθείς μαζί με άλλους 30 εβραίους, ως μέλη του κομμουνιστικού κόμματος. Κατά την σύλληψίν του ευρέθησαν εις την κατοχήν του 2 ½ εκατομμύρια χρυσών κορωνών.
Εις Βαρσοβίαν Α. Κλότσμαν εβραίος, ΄Αλτερ και Βασιλόφσκυ, εβραίοι (ο τελευταίος απηλάθη με 5 άλλους εβραίους. Κατά την σύλληψιν του ευρέθησαν εις την κατοχήν του 3 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια).
Εις Βουκουρέστιον Νάινσεμπάουμ εβραίος, (εταξείδευσε με πλαστόν διαβατήριον βέλγου πολίτου Γκιλμπέρτ).
Εις Κοπεγχάγην Α. Μπάουμ εβραίος, Πρόεδρος του κεντρικού τάγματος του Ερυθρού Σταυρού της Μόσχας, Βενιαμίν Μωυσήεβιτς (Σβερδλώφ) εβραίος, το όλον 8 μέλη, όλοι εβραίοι.

Επαρχιακοί Κομμισάριοι.
Κομμισάριος διά την Σιβηρίαν Χαίτης εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ του Σιζράν Μπερλίνσκυ εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ του Καζάν Σέινκμαν εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ του Δον Λίβινσον εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ Νάρβσκυ Δάουμαν Λιθουανός [εβραίος], Πρόεδρος του Σοβιέτ του Γιαροσλάβ Ζάκχειμ εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ του Τσαρίνσκυ ΄Ερμαν εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ του Ονρεμμούργ Βιλλίγ εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ της Πένζας Λίμπερζον εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ της Ταυρίδος Α. Σλούτσκυ εβραίος, Κομμισάριος των Οικονομικών Σάμοβερ εβραίος, Κομμισάριος της δημοκρατίας του Δον Ισαάκ Λάσυκ εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ του Κιέβου Δρέτλιγκ εβραίος, βοηθός αυτού Γκιούμπεργκερ εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ του Μπιλοτσέρκοφσκ Ρούτγκαουζεν εβραίος, βοηθός του Λεμμπέργ εβραίος, Λαικός Κομμισάριος της Δημοκρατίας του Δον Ράιχενστάιν εβραίος, βοηθός του, Σμούκλερ εβραίος.

Όπως ήτο επόμενον η οικονομική ζωή της μπολσεβικικής Ρωσσίας περιήλθε, περισσότερον πάσης άλλης υπηρεσίας, εις χείρας εβραικάς. Ιδού μερικά ονόματα:
Ανώτατον Σοβιέτ της Λαικής Οικονομίας.

Πρόεδρος του Σοβιέτ της Μόσχας Κάμενεφ (Ρόζενφελδ) εβραίος, Πρόεδρος του Σοβιέτ της Πετρουπόλεως ΄Εισμοντ εβραίος, αντιπρόεδρος Λάνδεμαν εβραίος, διευθυντής του Σοβιέτ Πετρουπόλεως Κρείνης εβραίος, αντιπρόεδρος του Σοβιέτ της Μόσχας Κρασικώφ εβραίος, διευθυντής του Σοβιέτ της Μόσχας Α. Σότμαν εβραίος, βοηθός του η συντρόφισσα Χοικίνα εβραία, διευθυντής του τμήματος επανορθώσεων Κίσβαλτερ εβραίος, επιθεωρητής αυτού Ν. Α. Ρόζενμπεργ εβραίος, βοηθός Σάντιτς εβραίος, πρόεδρος του κομιτάτου της παραγωγής του ελαίου Ταβρίδ εβραίος, κομμισάριος επί της ιχθυοπαραγωγής Κλάμμερ εβραίος, κομμισάριος επί των ανθράκων Ρότενμπεργκ εβραίος, κομμισάριος επί της μεταφοράς Χερζάν αρμένιος, βοηθός αυτού Σλίμον εβραίος, κομμισάριος επί του μεταλλουργικού τμήματος Α. Αλπέροβιτς εβραίος.
Γραφείον του Ανωτάτου Σοβιέτ του Οικονομικού Τμήματος.
Κρέιτμαν εβραίος, Κράσιν Ρώσσος, Λουριέ (Λάριν) εβραίος, Τσούμπερ εβραίος, Βέινπεργ εβραίος, Γκολάτ εβραίος, Λόμωφ Ρώσσος, Αλπέροβιτς εβραίος, Ραμπίνοβιτς εβραίος.
Σοβιέτ του Κομιτάτου του Δον.
Κόγκαν (Μπέρστάιν) εβραίος, Α. Ι. ΄Οτσκης εβραίος, Πολόνσκι εβραίος, Μπίσκ Λιθουανός, Κλάσιν Λιθουανός, Λίβσιτς Λιθουανός, Κιρς Γερμανός, Κρούζε Γερμανός, Βίχτερ εβραίος, Ρόζενταλ εβραίος, Σιμάνοβιτς εβραίος.
Μέλη του τμήματος Συνεταιρισμών.
Λουμπομίρσκυ εβραίος, Κινστούκ εβραίος, Σίδελγκεμ εβραίος, Τάγγερ εβραίος, Χείκιν εβραίος, Κριζέφσκυ εβραίος.
Μέλη του Ποινικού τμήματος.
Κασσιόρ εβραίος, Γκόλδμαν εβραίος, Σμιθ εβραίος, Σμιθ Φάλκπερ εβραίος, Ρουτσιτάκ εβραίος, Σορτιέλ εβραίος, Μπλούμ εβραίος, Κάτσελ εβραίος, Σούλ εβραίος, Τσερκώφ Ρώσσος.
Το όλον εκ 54 μελών: Ρώσσοι 5, Αρμένιοι 1, Λιθουανοί 2, Γερμανοί 3, Εβραίοι 43.

Γραφείον των επαγγελματικών σωματείων.
Ράφες εβραίος, Δαβίσον εβραίος, Γκίτσμπεργ εβραίος, Μπριλιάντ εβραίος, Σμύρνωφ (καθηγητής) Ρώσσος.
Το όλον 5 μέλη, εξ ών: Ρώσσοι 1, Εβραίοι 4

Επιτροπή προς εξέλεγξιν των πράξεων των δρασάντων επί Τσαρισμού.
Πρόεδρος Μουράβιωφ Ρώσσος, μέλη: Σακαλώφ Ρώσσος, Ιδελσόν εβραίος, Γκρούζενμπεργ εβραίος, Σολωμόν εβραίος, Γκολστέιν εβραίος, Τάγγερ εβραίος.
Το όλον 7 μέλη: Ρώσσοι 2, Εβραίοι 5.

Οι αναγνώσται του ‘Ελευθέρου Τύπου’ πρέπει να προσέξουν ιδιαιτέρως εις τους κάτωθι ονομαστικούς πίνακας, οι οποίοι έχουν αληθώς ιστορικήν σημασίαν:

Μέλη του πρώτου Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών της Μόσχας (1917).
Πρόεδρος των αντιπροσώπων των στρατιωτών Λέιμπα Κούντης εβραίος, πρόεδρος των αντιπροσώπων των εργατών Σμίδοβιτς εβραίος, πρόεδρος του 1ου Σοβιέτ των αντιπροσώπων στρατιωτών και εργατών Μοδέλ εβραίος, μέλη: Σάρχ εβραίος, Κλάμερ εβραίος, Γρόμπεργ εβραίος, Σείκιμαν εβραίος,Ροτστάιν εβραίος, Λέβινσον εβραίος, Κρανόπολσκι εβραίος, Τσεντερμπάουμ (Μάρτωφ) εβραίος, Ρίφκιν εβραίος, Σίμσον εβραίος, Τάπκιν εβραίος, Σίκ εβραίος, Φαλήν εβραίος, ΄Ανδερσον Λιθουανός, Βίμπα Λιθουανός, Σόλο Λιθουανός, Μέχελσον εβραίος, Τερμιντσάν Αρμένιος, Κλάουζνερ εβραίος, Ρόζενκολτς εβραίος.
Το όλον 23 μέλη. Ρώσσοι 0, Αρμένιοι 1, Λιθουανοί 3, Εβραίοι 19.

Κεντρικόν κομιτάτον του 5ου Συνεδρίου.
Μπρουνό Λιθουανός, Μπρεσλάου Λιθουανός, Μπουχάριν Ρώσσος [εβραίος], Βέινμπεργ εβραίος, Γκαιλές εβραίος, Γκάνιτσμπεργ εβραίος, Δανισέφσκυ Γερμανός, Στάρκ εβραίος, Ζάκς εβραίος, Στέιμαν εβραίος, ΄Ερτληνγγ εβραίος, Λανγκέβρ εβραίος, Λόνγκερ εβραίος, Βόλαχ Τσέχος, Διμαστέιν εβραίος, Λέβιν εβραίος, ΄Ερμαν εβραίος, Ιώφφε εβραίος, Χάρκλιν εβραίος, Κνίγκισεν εβραία, Ρόζενφελδ εβραίος, ΄Απφελμπαουμ εβραίος, Κριλένκο Ρώσσος, Κρασικώφ εβραίος, Καπνίγκ εβραίος, Καούλ Λιθουανός, Ουλιάνωφ (Λενίν) Ρώσσος [εβραίος], Λακσίς εβραίος, Κνιτσούκ εβραίος, Λουνετσάρσκι Ρώσσος [εβραίος], Πέτερσον Λιθουανός, Πέτερς Λιθουανός, Ρουδζουπτάς Λιθουανός, Ρόζιν εβραίος, Σμίδοβιτς εβραίος, Στούτσκα εβραίος, Σβέρδλοφ εβραίος, Σμίλγκα εβραίος, Ναχαμκές εβραίος, Σασνόφσκι εβραίος, Σκρίπνικ εβραίος, Μπρονστάιν (Τρότσκυ) εβραίος, Θεοδώροβιτς εβραίος, Τεριάν Αρμένιος, Ραδομσλίσκι (Ουρίσκι) εβραίος, Τεγκελέζκι Ρώσσος, Φέλδμαν εβραίος, Φρούμκιν εβραίος, Τσουρούπα Ρώσσος, Τσιρτσιβάδζε Γεωργιανός, Σέικμαν εβραίος, Ρόζινταλ εβραίος, Ασκίναζι εβραίος, Καραχάν Αρμένιος, Ρόζιν εβραίος, Ράδικ (Σόμπελσον) εβραίος, Σλίχτερ εβραίος, Τσιζουλίνι εβραίος, Σιάνσκι εβραίος, Αβανέσοφ Αρμένιος.
Το όλον 62 μέλη: Ρώσσοι 6, Λιθουανοί 6, Γερμανοί 1, Τσέχοι 1, Αρμένιοι 2, Γεωργιανοί 1, Εβραίοι 43.

Κεντρικόν τμήμα του κομμουνιστικού κόμματος.
Ράποπορτ εβραίος, Γρέμπνερ εβραίος, Βήλκεν εβραίος, Διαμάντ εβραίος, Κούσνερ εβραίος, Σιάτροφ Ρώσσος.
Το όλον 6 μέλη: Ρώσσοι 1, Εβραίοι 5.

Ητοι εκ των 554 σημειωθέντων ονομάτων τών πραγματικώς διοικούντων σήμερον την Ρωσσίαν είναι:
Πολωνοί 2, Τσέχοι 1, Λιθουανοί 43, Φιλανδοί 3, Ρώσσοι 30, Αρμένιοι 13, Γεωργιανοί 2, Ούγγροι 1, Γερμανοί 12, Εβραίοι 447, το όλον 554.

----------ΤΕΛΟΣ ΠΙΝΑΚΟΣ---------

Ο διωγμός της Χριστιανικής θρησκείας.

Από της εποχής του Νέρωνος δεν γνωρίζει άλλην περίοδον καταδιώξεως η Χριστιανική θρησκεία ει μη την τελουμένην ουχί υπό ενός αυτοκράτορος Νέρωνος, αλλά υπό σπείρας διεθνών συνωμοτών καθ’ όλον αυτό το διάστημα των 7 ετών, καθ’ ό κυριαρχεί εν Ρωσσία, τίποτε το κοινόν μη έχουσα με τον Ρωσσικόν Χριστιανικόν λαόν εν τω συνόλω. Διότι ο Ρωσσικός λαός μ’ όλα τα μέσα της τρομοκρατίας τα οποία εφήρμοσε και εφαρμόζει εναντίον του και των λειτουργών της θρησκείας του, έμεινε πιστός εις την θρησκείαν των πατέρων του και μετά αξιοθαυμάστου υπομονής ανέχεται την απηνή καταδίωξιν, αντιδρών σιωπηλώς διά της τακτικής φοιτήσεως εις τους ιερούς ναούς και εκπληρών ανελλιπώς τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Είνε πράγματι συγκινητικώτατον το θέαμα να βλέπη τις κατακλυζομένας τας εκκλησίας παρά των πιστών, ούτως ώστε πολλάκις και ο δρόμος να καθίσταται αδιάβατος.
Όλα τα σατανικά μέσα τα οποία έθεσαν εις ενέργειαν κατά της χριστιανικής θρησκείας εν τω συνόλω των απέτυχον. Και εφ’ όσον αποτυγχάνουσιν οι συνωμόται αυτοί της ανθρωπότητος, επί τοσούτον γίνονται λυσσωδέστεροι.
Δεν ηρκέσθησαν εις το να βεβηλώσουν τας εκκλησίας ών πολλάς μετέβαλον εις κινηματογράφους, και αποθήκας, και σταύλους. Δεν ηρκέσθησαν εις το να διασπάσουν τον όλον οργανισμόν της εκκλησίας διά της αυτοτελείας εκάστου ναού και της διοικήσεως αυτού υπό εκκλησιαστικών ενοριακών επιτροπών. Δεν ηρκέσθησαν να διαρπάξουν τα ιερά άμφια, τας αγίας εικόνας. Δεν ηρκέσθησαν ν’ αναγράφουν εις τους τοίχους ότι ‘η θρησκεία είνε το όπιον διά τον λαόν’. Δεν ηρκέσθησαν να ρίψουν εις τας φοβερωτέρας των φυλακών πολλούς χριστιανούς και εντίμους πολίτας.
Δεν ηρκέσθησαν να βασανίσουν και καταδικάσουν εις καταναγκαστικά έργα σεβασμίους γέροντας ιερείς και αρχιερείς. Δεν ηρκέσθησαν να ρίψουν εις τας φυλακάς αυτόν τον Αρχηγόν της Ορθοδόξου Ρωσσικής Εκκλησίας τον αγαθώτατον πρεσβύτην Τύχωνα. Δεν ηρκέσθησαν να εμπαίξουν όλας τας ιεροτελεστίας της χριστιανικής θρησκείας ενδύοντες ανδρείκελλα με ιερά άμφια και μεταφέροντες αυτά εις τας πλατείας και τους κήπους με προπηλακισμούς, χλευασμούς και ύβρεις όπου τα παρέδιδον εις το πυρ ανακράζοντες ‘ιδού λάβε αυτήν την θυσίαν σύ ο έν τοις ουρανοίς Θεός των Χριστιανών’. Δεν ηρκέσθησαν εις το να στρατολογήσουν χαμίνια των δρόμων, να τα μισθοδοτούν και να τα διατρέφουν διά να τα μεταχειρίζωνται ως όργανα εξυβρίσεως κατά της χριστιανικής θρησκείας και τα οποία αποτελούν τους ομίλους τους καλουμένους ‘Κομσομόλ’, τουτέστι Κομμουνιστικός σύνδεσμος νεολαίας. Δεν ηρκέσθησαν εις το να ωθούν τα χαμίνια ταύτα να τελούν διαφόρους ιεροτελεστίας του σατανά έξωθεν των εκκλησιών κατά την Μεγάλην και ιεράν εβδομάδα φθάνοντα μέχρι του σημείου να συνουσιάζωνται δημοσία. Τί πρώτον και τί δεύτερον πρέπει ν’ αναφέρει τις από τα άπειρα μέσα τα οποία έθεσαν εις ενέργειαν όπως καταδιώξουν, προπηλακίσουν, βεβηλώσουν πάν ότι ο Χριστιανικός Ρωσσικός λαός θεωρεί ιερόν και όσιον. Οι τυφεκισθέντες ιερείς διαταγή της Τσέκας ανέρχονται εις πλέον των οκτώ χιλιάδων, μεταξύ των οποίων και 28 αρχιερείς και επίσκοποι.
Αφού μετεχειρίσθησαν όλα τα μέσα της τρομοκρατίας εναντίον των ρώσσων χριστιανών και του μαρτυρικού κλήρου του και είδον αυτά αποτυγχάνοντα, επεχείρησαν να διασπάσουν την εκκλησίαν και παραπλανήσουν τους πιστούς διά της δημιουργίας νέας δήθεν ‘ζωντανής’ ως την απεκάλεσαν εκκλησίας. Προς τον σκοπόν τούτον εύρον κατ’ αρχάς ένα επίσκοπον ονομαζόμενον Αντωνίνον ο οποίος προ 10 ετών εθεραπεύετο εις ένα εκ των Φρενοκομείων της Μόσχας και εις τον οποίον απηγορεύθη το δικαίωμα του λειτουργείν υπό του Πατριάρχου Τύχωνος ολίγον μετά την εκλογήν του ως Πατριάρχου. Ο Επίσκοπος Αντωνίνος αυτοεχειροτονήθη ως Μητροπολίτης της Μόσχας παρέλαβε συνεργάτας δύο ιερείς της εσχάτης υποστάθμης, τον Κρασίνσκι και τον Βεδένσκι οίτινες υποβοηθούμενοι υπό της Τσέκας επί τινα χρόνον ετρομοκράτησαν τον κλήρον τον επαρχιακόν. Κατόπιν προέβησαν εις την σύγκλησιν συνόδου εις ήν τα κληρικά όργανα της Τσέκας με τον Αντωνίνον επί κεφαλής καθήρεσαν τον Πατριάρχην Τύχωνα και ανηγόρευσαν τον Αντωνίνον πρόεδρον της συνόδου της νέο-ιδρυθείσης ‘Ζωντανής’ Εκκλησίας και Μητροπολίτην Μόσχας.
Μετ’ ού πολύ ο Αντωνίνος έδωσε δείγματα της ανικανότητός του όπως φέρη εις πέρας το εκπονηθέν σχέδιον υπό της Τσέκας και μίαν ημέραν ο Αντωνίνος καθηρέθη από του βαθμού του Μητροπολίτου της Μόσχας υπό της μικράς ομάδος του Κρασίνσκι και Βεδένσκι τή διαταγή της Τσέκας, αύτη απετάθη τότε προς τον Μητροπολίτην της Οδησσού Ευδόκιμον, όστις απεδέχθη τας προτάσεις της Τσέκας και γενόμενος Μητροπολίτης Μόσχας κατήρτησε σύνοδον από επισκόπους οίτινες διετέλουν εν αργία διά διάφορα ηθικά παραπτώματα και εγκλήματα.
Μ’ όλην την βοήθειαν και τα μέσα της Τσέκας, η σύνοδος αύτη της νέας ‘ζωντανής’ εκκλησίας δεν κατώρθωσε να καταλάβη εν Μόσχα πλέον των τεσσάρων εκκλησιών εκ των επτακοσίων αίτινες λειτουργούν αναγνωρίζουσαι μόνον τον Πατριάρχην Τύχωνα. Ο Αγών αυτός προς παράλυσιν της Χριστιανικής εκκλησίας εξακολουθεί και είναι οξύτατος, αλλά μ’ όλας τας προσπαθείας και απειλάς της Τσέκας δεν έχει ευνοικά αποτελέσματα, του Ρωσσικού λαού καρτερικώς υπομένοντος όλας τας πιέσεις, ηθικάς και υλικάς, διότι αι εκκλησίαι αι αναγνωρίζουσαι τον Τύχωνα φορολογούνται απηνέστατα. Αν εμβαθύνωμεν περισσότερον εις την τελουμένην συστηματικήν καταδίωξιν της Χριστιανικής θρησκείας εν Ρωσσία θα φθάσωμεν εις συμπεράσματα πολύ θλιβερά και θα πεισθώμεν ότι ο διωγμός αυτός έχει βαθύτερα τα αίτια και στρέφεται αποκλειστικώς κατά του Χριστιανισμού και ουδενός άλλου θρησκεύματος. Διότι παν άλλο πρέπει να εννοηθή αφού μέχρι τούδε ουδείς Ραββίνος έπαθέ τι, ουδεμία συναγωγή εβεβηλώθη, ουδείς εβραίος πιστός επιέσθη ή κατεδιώχθη, ούτε και λειτουργοί άλλων θρησκευμάτων, ως των Μωαμεθανών, των Βουδιστών, κλπ.

Οι δολοφονηθέντες υπό των Μπολσεβίκων επίσκοποι είνε οι εξής:
1) Μητροπολίτης Κιέβου – Βλαδίμηρος, ετυφεκίσθη,
2) Αρχιεπίσκοπος Πέρμης Ανδρόνικος – ετάφη ζωντανός, προτού τον θάψουν του εξώρυξαν τους οφθαλμούς,
3) Επίσκοπος Τομπόλσκι – Γερμογένης, ερρίφθη εις τον ποταμόν, αφού επί δύο μήνας ήτο εις αναγκαστικά έργα,
4) Αρχιεπίσκοπος Τσερνίγκοφσκι – Βασίλειος, με το ξίφος τον ετεμάχησαν,
5) Αρχιεπίσκοπος του Εκατερινεμπούργκ - Γρηγόριος,
6) Ο Επίσκοπος του Βιάτσκ - Αμβρόσιος,
7) Ο Επίσκοπος του Νοβγκόροδ – Γρηγόριος,
8) Ο Βικάριος του Νονγκόροδ - Ισίδωρος,
9) Επίσκοπος Βλαδιβοστοκίου – Εφρέμ,
10) Επίσκοπος του Πολοσκί – Παντελεήμων,
11) Επίσκοπος του Νιζεγκορότσκι – Λαυρέντιος,
12) Επίσκοπος του Τουρκεστάν – Ποίμην,
13) Επίσκοπος του Αρχαγγέλου - Λεόντιος,
14) Επίσκοπος της αυτής επαρχίας - Μητροφάνης,
15) Επίσκοπος του Ορλόφσκι – Μακάριος,
τους άνω επισκόπους αφού τους βασάνισαν, τους έσφαξαν,
16) Τον Επίσκοπον του Γιουρέβου αφού τον ήρπασαν από την κλίνην του γυμνόν, τον έρριψαν εις το υπόγειον με 17 προκρίτους και αφού του
έκοψαν την ρίνα, τον κατετρύπησαν με τας λόγχας.
17) Επίσκοπον του Μπιλογκοροτσκίι – Νικόδημον, κατόπιν πολλών βασάνων τον εκάλυψαν με ασβέστη,
18) Τον Αρχιεπίσκοπον Τύχονα του Βαρόνες αφού τον ενέπαιξαν, τον ύβρισαν, τον εκρέμασαν εις την Αγίαν Πύλην του Μοναστηρίου του Αγίου
Μητροφάνους,
Ιδιαιτέρως πρέπει να τονισθή το μαρτύριον του Μητροπολίτου Πετρουπόλεως, γηραιού Βενιαμήν. Φοβούμενοι την αγανάκτησιν του λαού, όστις βεβαίως τον εθεώρει άγιον άνδρα, οι μπολσεβίκοι, αφού τον συνέλαβον, τον εξύρισαν, έκαραν την κόμην του και ημίγυμνον τον ωδήγησαν εις τον τόπον της εκτελέσεως. Ουδείς τον ανεγνώρισεν τυφεκιζόμενον, αι λεπτομέρειαι αύται εγνώσθησαν βραδύτερον.
Ο Πρωθιερεύς του ναού του καλουμένου ‘Καζάνσκιη σαμπόρ’, είς εκ των μάλλον μορφωμένων ιερέων, Ορνάτσκι, τον ετουφέκισαν μαζύ με τους δύο του υιούς, τον ερώτησαν ποίον πρώτον να τουφεκίσουν, αυτόν ή τους υιούς του; Κατά τον τυφεκισμόν των υιών του γονατίσας ο γέρων προσηύχετο. Διά τον πρωθιερέα εκλήθη διμοιρία ερυθρού στρατού, αλλ’ οι στρατιώται ηρνήθησαν να τον εκτελέσουν. Εκλήθησαν οι Κινέζοι, αλλά και αυτοί βλέποντες τον γέροντα προσευχόμενον ηρνήθησαν. Τότε κομμισάριος εβραίος πλησιάσας τον επυροβόλησε με το περίστροφον.
Κατά την εκκένωσιν του Τσαριτσίν συνέλαβον τον ιερέα Κουτούροβ, έσχισαν τα άμφιά του και γυμνόν όντα με ψύχος –28 βαθμούς, τον έβρεχον διαρκώς με το νερό το οποίον αμέσως επάγωνεν. Εντός ολίγου ο ιερεύς μετεβλήθη εις παγωμένον άγαλμα. Είνε τόσον πολλοί οι τρόποι των βασάνων τας οποίας υπέστησαν οι κληρικοί της Ρωσσίας, που εις το μέλλον θ’ αποτελέσουν ίδιον ογκωδέστατον μαρτυρολόγιον εξ 8.000 και πλέον μαρτύρων χριστιανικής θρησκείας.

Αι σφαγαί των Ρώσσων Χριστιανών

Την 25ην Οκτωβρίου 1917 (παλ. ημ.) εδόθησαν εις τον κόσμον τα πρώτα δείγματα της θηριωδίας των μπολσεβίκων. Η σύγκουσις των με τους ρώσσους ευέλπιδας έδωσεν αφορμήν εις φρικώδεις σκηνάς. Την μεθεπομένην ερρίπτοντο εκ των παραθύρων του Χειμερινού Ανακτόρου της Πετρουπόλεως εις το λιθόστρωτον αι γυναίκες αίτινες απετέλουν επί Κερένσκυ τους γυναικείους λόχους, αν και αυταί είχον παραδοθεί άνευ αντιστάσεως και ως αιχμάλωτοι ήσαν ιερά πρόσωπα. Το πεζοδρόμιον του Ανακτόρου βάφεται με το αθώον αίμα των δυστυχών αυτών γυναικών, εξ ών άλλαι μεν ριπτόμεναι εύρισκον ακαριαίον τον θάνατον, άλλαι δε με τεθραυσμένον κρανίον ή κατάγματα των χειρών και ποδών εξέπεμπον οιμωγάς και κατάρας κατά των μπολσεβίκων.
Ρίγος απιστεύτου φρίκης καταλαμβάνει τον αναπολούντα το ανατριχιαστικόν θέαμα.
Την 29ην Οκτωβρίου οι κομμουνισταί εγένοντο κύριοι της καταστάσεως. Αμέσως επιλαμβάνονται ενός έργου το οποίον δεν έπαυσε καθ’ όλον το διάστημα των 8 ετών καθ’ ό άρχουν.
Το έργον τούτο λέγεται κατ’ ευφημισμόν έρευνα κατ’ οίκον. Το άσυλον της κατοικίας, έν εκ των ιερωτέρων ατομικών δικαιωμάτων καταργείται. Διά πρώτην φοράν ο κόσμος είδε συμμορίας κρατικάς, ωπλισμένας από κεφαλής μέχρι ποδών, με δάδας ανά χείρας να εισέρχωνται την νύκτα εις όλας τας οικίας και να διαρπάζουν ό,τι πολυτιμώτερον εύρισκον και να οδηγούν τους ενοίκους εντός φορτηγών αυτοκινήτων ή πεζή καθ’ ομάδας εις τας φυλακάς. Εκ των συλλαμβανομένων 60% ετυφεκίζοντο την αυτήν νύκτα. Οι λοιποί μετά παρέλευσιν μακρού χρόνου απελύοντο όχι πλέον ως άνθρωποι, αλλ’ ως σκιαί ανθρώπιναι. ΄Εβλεπε κανείς νέους άνδρας με κόμην λευκήν, λευκανθείσαν εκ των βασανιστηρίων της εν τη φυλακή διαμονής των.
Κατά τας πρώτας ημέρας του Νοεμβρίου 1917 ιδρύθη η περίφημος Τσέκα, υπό του Πολωνού [εβραίου] Δερζίνσκι και του Εβραίου Ουρίσκι, εγκατασταθείσα εις το πρώην Διοικητήριον, επί της οδού Γκαροχοβάι αρθμ. 2.
Ο οίκος ούτος θα μείνη εν τη ιστορία τραγικώς αλησμόνητος, διότι εν αυτώ έλαβον και λαμβάνουν χώραν τα απαισιώτερα, τα τερατωδέστερα κακουργήματα τα οποία έπρεπε να εξεγείρουν όλον τον πεπολιτισμένον κόσμον. Επί μακράς γενεάς η ανθρωπότης μετά βδελυγμίας θα προφέρη την λέξιν Γκαροβάι-Τσέκα.
Εις τον οίκον τούτον ανεδείχθησαν οι αιμοβορώτεροι των δημίων ούς εγνώρισεν η ιστορία και περί των οποίων κατά χρονολογικήν σειράν θα αναφέρω περαιτέρω. Εκεί εγκαθιδρύονται τα γραφεία των ανακριτών, νέων ως επί το πλείστον, με παρελθόν εγκληματικώτατον. Ιδού μερικαί φρικιαστικαί λεπτομέρειαι του τρόπου, καθ’ όν διεξάγονται αι ανακρίσεις υπό της Τσέκας. Αι ανακρίσεις διεξάγονται πάντοτε μετά το μεσονύκτιον. Δωμάτιον σκοτεινόν, του οποίου η επίπλωσις υπερβάλλει όλας τας περιγραφάς των τοιούτων της Ιεράς Εξετάσεως. Εις τον τοίχον απέναντι της εισόδου του δωματίου επί υψηλής τραπέζης δύο κρανία, φωτιζόμενα εσωτερικώς με μικρούς ηλεκτρικούς λαμπτήρας χρώματος ερυθρού ή πρασίνου, το φως των οποίων στρέφεται προς τον ανακρινόμενον. ΄Οπισθεν των κρανίων ίσταται ο ανακριτής, όστις δυσκόλως διακρίνεται υπό του ανακρινομένου, ακούοντος μόνον την αγρίαν αυτού φωνήν και βλέποντος το προβαλλόμενον μεταξύ των δύο κρανίων περίστροφον. Τα 99% των ανακρινομένων είναι πάντοτε αθώοι πάσης κατηγορίας, πλην του ότι είναι ή διανοούμενοι ή αστοί ή έμποροι ή ελευθέρων επαγγελμάτων ή κληρικοί ή συγγενείς τοιούτων. Τας καταθέσεις των ανακρινομένων γράφει μόνος ο ανακριτής, συντάσσων μόνος κατά βούλησιν τας ερωταποκρίσεις και εξαναγκάζει τον ανακρινόμενον να υπογράψη με απειλήν θανάτου.
Εκείνους οίτινες αρνούνται να υπογράψουν, τους μεταφέρουν εις άλλα κατ’ ευφημισμόν μόνον δυνάμενα να ονομασθούν δωμάτια, διότι είνε τόσον μικρά ώστε ν’ ασφυκτιά ο εισερχόμενος εις αυτά. Τα δωμάτια ταύτα έχουν πλάτος ενός πήχεως και μήκος 2 ½, ύψος δε 5-6. Οι τοίχοι είνε από φελλόν, άνευ παραθύρων. Ο εγκλειόμενος μένει ακίνητος και είνε ηναγκασμένος να βλέπη προς τα άνω. Η διαμονή εις τα κελλία ταύτα είναι βασανιστικώτατη, ως μετά φρίκης ήκουσα να την περιγράφουν πολλοί, οίτινες είχον την δυστυχίαν να εγκλεισθούν εις αυτά.

Φυλακαί.

Κατ’ αρχάς ως τοιαύτη εχρησίμευε το Φρούριον του Πέτρου και Παύλου, επί μιάς των οχθών του Νέβα και εις το οποίον εδόθη το όνομα του Γολγοθά των Ρώσσων Χριστιανών.
Εις το Φρούριον τούτο εύρον τον αγριώτερον θάνατον πλέον των 150.000 Χριστιανών Ρώσσων, όλων των κοινωνικών τάξεων, ανδρών και γυναικών, μη αποκλειομένων των εργατών.
ΗΗ Τσέκα δεν ηρκέσθη εις την θανατικήν εκτέλεσιν των αρχηγών και των επικινδύνων μελών των αστικών κομμάτων. Εξόντωσε κατά μυριάδας αθώους και ακινδύνους πολίτας και μάλιστα κατά τρόπον θηριωδέστατον.
Εις το Φρούριον του Αγίου Πέτρου και Παύλου, το οποίον εχρησίμευεν άλλοτε ως μαυσωλείον των αυτοκρατόρων της Ρωσσίας, έλαβον και λαμβάνουν ακόμη χώραν αι ανατριχιαστικώτεραι ομαδικαί εκτελέσεις, λαμβάνουσαι χαρακτήρα αληθών σφαγών. Είς εκ των συνήθων τρόπων, καθ’ ούς ενεργούνται αύται είναι ο εξής:
Οι κατάδικοι φέρονται εις την αυλήν του φρουρίου. Συγκεντρούνται εις μίαν ομάδα, η οποία δέχεται πυρά πολυβόλων. Ο όγκος αυτών των ανθρώπων πίπτει χαμαί. Οι πλείστοι δεν έχουν εκπνεύσει ή έχουν ακόμη τας αισθήσεις των. Οι δήμιοι επιχύνουν τότε επ’ αυτών διαλελυμένην άσβεστον και κατόπιν τούς καλύπτουν με τσιμέντον. Εκάστην πρωίαν εμφανίζεται ούτω το φρικώδες θέαμα. Είς μικρός λοφίσκος, εις την επιφάνειαν του οποίου προβάλλουν χείρες και πόδες, τεταμένοι λόγω της τελευταίας αγωνίας και των ημιθανών, οίτινες διά των χειρών των κατώρθωσαν να διαρρήξουν το καλύπτον αυτούς στρώμα τσιμέντου.
Την επιούσαν οι δήμιοι διέρχονται από το σημείον εκείνο και κόπτουν διά του ξίφους χάριν παιδιάς τας εξεχούσας χείρας και πόδας.
Εις το φρούριον τούτο ετυφεκίσθησαν και 12 Μεγάλοι Δούκες και Δούκισσαι.
Ως δευτέρα φυλακή εχρησίμευεν επί πολύ το πολύγωνον του Υπουργείου των Ναυτικών, ολίγα χιλιόμετρα απέχον από της Πετρουπόλεως.
΄Εν εκ των σπαρακτικωτέρων θεαμάτων, τα οποία είχομεν το δυστύχημα να παρακολουθήσωμεν ήτο η μεταφορά διά φορτηγίδων, καθ’ ομάδας 200-300 αξιωματικών, εις τας εκβολάς του Νέβα επί του Φιννικού κόλπου. Προσδενόμενοι εις ογκώδεις λίθους ερρίπτοντο εις την θάλασσαν όπου εύρισκον τον σκληρότερον θάνατον.
Από της ακτής διεκρίνοντο εις μικρόν βάθος πτώματα ανθρώπινα με την κεφαλήν επί του πυθμένος και τους πόδας αιωρουμένους, ολίγον υπό την επιφάνειαν της θαλάσσης.

Πρέπει βεβαίως να παραδοθούν εις την αθανασίαν οι συνεργάται του εβραίου Τρότσκυ (Μπρονστέιν), του [εβραίου] Ζηνόβιεφ (΄Απφελμπάουμ) και του [εβραίου] Κάμενεφ (Ρόζενφελδ) και λοιπών κορυφαίων οργανωτών [εβραίων] της ανηκούστου τρομοκρατίας.
Ωμίλησα ήδη περί του διασήμου πολωνού [εβραίου] Δερτζίνσκι και του εβραίου Ουρίσκι, των πρώτων ιδρυτών της Τσέκας.
Τούτους διεδέχθη ο Γκλέβ Ιβάνοβιτς Μπόικη, [εβραίος] μηχανικός το επάγγελμα, αιμοχαρέστατος, και κατόπιν η διάσημος κομμουνίστρια
Γιακόβλεβα, [εβραία] της οποίας τα κυνικά όργια με τον ανακριτήν Γκέλερ [εβραίον], προυκάλεσαν την γενικήν βδελυγμίαν.
Επί της αρχηγίας αυτής ετυφεκίσθησαν και οι Μεγάλοι Δούκες και Δούκισσαι.
Ταύτην διεδέχθη η νεαρά Λιθουανή Αζολίνα, ήτις και μόνη ετυφέκιζε πολλάκις τους φυλακισμένους Χριστιανούς χάριν παιδιάς.
Ταύτην διεδέχθη είς εκ των αιμοβορωτέρων ανθρώπων τους οποίους εγνώρισεν η ιστορία, ο Ιβάν Ιβάνοβιτς Μπόζε, Λιθουανός υπαξιωματικός, του οποίου μόνη η εμφάνισις εις τας φυλακάς προυκάλεσε πολλάκις συγκοπήν καρδίας εις τινας κρατουμένους.
Ο Μπόζε είχεν ως βοηθούς τον Τραγιάνωφ, Φρολώφ, Ευγένιεφ, Σίστρωφ, και άλλους τινάς και οι οποίοι φέρουν μεν ονόματα Ρωσσικά, αλλά δεν είναι Ρώσσοι. Το διαρκές θέαμα του αίματος, το ακατάπαυστον άκουσμα των οιμωγών εκλόνισαν τόσον το νευρικόν σύστημα του αιμοσταγούς Μπόζε ώστε έπαθεν ούτος από μανίαν καταδιώξεως και έκτοτε βλέπει πάντοτε εαυτόν καταδιωκόμενον από σκιάς των θυμάτων του. Απομακρυνθείς της θέσεώς του ετοποθετήθη βραδύτερον εις την υπηρεσίαν της Λαικής Οικονομίας ως αργόμισθος.
Τόσον μεγάλος είνε ο αριθμός των Εβραίων Κομμουνιστών, των οποίων έπαθον τα νεύρα και οι φρένες, ώστε ο κομμισάριιος της Υγιεινής Σεμάσκο επισήμως εζήτησεν από το Ανώτατον Εκτελεστικόν πίστωσιν διά την ίδρυσιν ειδικού θεραπευτηρίου ψυχιατρικού αποκλειστικώς διά τους αρχηγούς του Κομμουνισμού.

Οφείλω να προσθέσω ότι οι ηγέται του μπολσεβικισμού ετυφέκισαν πολλάς χιλιάδας Ρώσσων Χριστιανών όλων των τάξεων άμα τή αγγελία του θανάτου της Ρόζας Λούξεμπουργκ [εβραίας] και του Καρόλου Λίπκνιχτ προς αντεκδίκησιν. Ερυθρά θυσία του Ερυθρού Κομμουνισμού!

Η ανθρωπίνη γλώσσα δεν δύναται να περιγράψη τας φρικαλεότητας αίτινες διαπράττονται επί 8 ολόκληρα έτη, εν πλήρει εικοστώ αιώνι. Και διερωτώνται οι Ρώσσοι Χριστιανοί, πότε θα συγκινηθή ο πεπολιτισμένος κόσμος, ίνα θέσει τέρμα εις το κακούργον έργον των διεθνών αυτών συνωμοτών;
Διατί ο κ. Σοφιανόπουλος δεν είπεν ούτε μίαν λέξιν συμπαθείας διά τα μέχρι τούδε [1925] θύματα της απολύτως ασυγχωρήτου ανθρωποσφαγής, τα οποία υπερβαίνουν τα 5 εκατομμύρια Ρώσσων Χριστιανών εξ όλων των κοινωνικών τάξεων;
Με μίαν λέξιν, ουδέν τυρανικόν καθεστώς, ουδεμιάς εποχής, ουδενός λαού, προυκάλεσε ποτέ τόσον εντατικόν, τόσον ισχυρόν, τόσον βαθύ το αίσθημα του τρόμου, της φρίκης και του φόβου, το οποίον κατέχει έκτοτε τον όγκον των ρωσσικών μαζών.
Και αντί της χαράς της ζωής, πηγής της πλέον γονίμου δραστηριότητος, αντί της ευτυχίας, την οποίαν υπεσχέθη ο μπολσεβικισμός εις τον ρωσσικόν λαόν, εγέννησε εις την ψυχήν ένα απέραντον, ένα αδιαπέραστον, ένα ακατανίκητον αίσθημα τρόμου, το οποίον δεσπόζει σήμερον πάσης σκέψεως, πάσης ενεργείας παντός Ρώσσου Χριστιανού, ζώντος εις την σοβιετικήν Ρωσσίαν.

Αλλά πώς δύναται όχι να ευημερήση, αλλ’ απλώς να ζήση ο άνθρωπος, ο κατεχόμενος διαρκώς υπό του φόβου μήπως κανένα όργανον της Τσέκα παρεξηγήση μίαν ακίνδυνον λέξιν ή πράξιν του, ή το συνηθέστερον, μήπως τον συκοφαντήση διότι εποφθαλμιά την σύζυγον ή την κόρην του ή την εναπομένουσαν τυχόν ελαχίστην περιουσίαν του;
Το μίσος και η βδελυγμία όλου του ρωσσικού λαού προς την λέξιν Τσεκά έφθασεν εις τοιούτον σημείον, ώστε οι Εβραίοι Δικτάτορες της Μόσχας, ηναγκάσθησαν να την εγκαταλείψουν. Και μεταβάπτισαν πρό τινος την αιμοσταγή των φρουράν εις Γκε-πε-ού, εκ των αρχικών γραμμάτων της φράσεως Γκοσουδάρσθφεναγια-Πολιτίτσεσκαγια-Ουπραβλένια (δηλαδή Κυβερνητική Πολιτική Διοίκησις).
Η λέξις Τσεκά προήρχετο, ως γνωρίζουν ίσως τινές εκ των αναγνωστών μου, εκ των αρχικών γραμμάτων της φράσεως Τσεριζβιτσάινα_Κκομίσιε (΄Εκτακτος Επιτροπή), όπως ελέγετο προηγουμένως η υπηρεσία της ασφαλείας του μπολσεβικικού καθεστώτος.
Χάρις εις την Γκεπεού, η οποία περιλαμβάνει κυρίως Εβραίους, Κινέζους, μουσουλμάνους, Λιθουανούς και ελαχίστους Ρώσσους κακούργους, ως έγραψα ήδη ο μπολσεβικισμός ίσταται ακόμη εις την αρχήν. Πάντως η Ρωσσία θα ηδύνατο ν’ αποκληθή η χώρα του τρόμου και του αίματος.

Από της επαναστάσεως και της ιδρύσεως της Τσέκας καθ’ όλον το Κράτος, συνεκεντρώθησαν υπό τας διαταγάς του αρχηγού αυτής πλέον των 100.000 [εκατό χιλιάδων] εγκληματιών του κοινού [ποινικού] δικαίου, οίτινες αφέθησαν μετά την επανάστασιν ελεύθεροι από τα κάτεργα της Σιβηρίας και οι οποίοι μετ’ ενθουσιασμού ανέλαβον όλην την υπηρεσίαν της Τσέκας, ήτις συνίστατο εις την συστηματικήν εξολόθρευσιν όλων των διανοουμένων, υπαλήλων, αξιωματικών και εκείνων εκ των εργατών και χωρικών, τους οποίους ενόμιζον μάλλον μορφωμένους και επομένως επικινδύνους.

Τα κακούργα αυτά στοιχεία δεν αφήκαν τίποτε, το οποίον ήτο δυνατόν να ικανοποιήση όλα τα βδελυρά των ένστικτα. Και είδεν ο δυστυχισμένος ρωσσικός λαός τας θυγατέρας του συρομένας εις τας ειρκτάς και εκεί αφού τας εβίαζον οι ιδεολόγοι ‘κομμουνισταί’, διατελούντες εν κραιπάλη (καθ’ ήν εποχήν τα οινοπνευματώδη ποτά επί θανατική ποινή απηγορεύοντο), τας υπέβαλλον εις όλα τα είδη των βασάνων, μέχρι του να παρορμώσιν πειναλέους των σκύλους εναντίον των θυμάτων των, τα οποία, υπό τα όμματά των, σπαρασσόμενα εύρισκον τον τραγικώτερον τών θανάτων.
Δεν θα λησμονήσω μίαν τοιαύτη φρικιαστικήν σκηνήν εις ένα εκ των γυναικείων Μοναστηρίων της Μόσχας όπου μ’ εφυλάκισαν εμέ και 145 ευρωπαίους διαφόρων εθνικοτήτων, μεταξύ των οποίων ήσαν και οι εν Πετρουπόλει αντιπρόσωποι Αγγλίας, Γαλλίας, Ολλανδίας, Βελγίου, Ελβετίας, Σουηδίας, Ισπανίας, Ιταλίας, και άλλων κρατών.
Εις το νεκροταφείον του μοναστηρίου συνήντησα κυρίαν γνωστήν μου ανήκουσα εις την ανωτέραν κοινωνίαν της Πετρουπόλεως και ήτις άμα με είδε προσέτρεξε και ανελύθη εις δάκρυα μη δυναμένη ν’ αρθρώση λέξιν. Κατόπιν ολίγων παρηγορητικών λέξεων ησύχασεν ολίγον και δεικνύουσα ένα όμιλον γυναικών, πλέον των 200, εις το βάθος της αυλής του μοναστηρίου μου είπε ‘βλέπετε τας κυρίας αυτάς, είνε αι γυναίκες των αξιωματικών μας, τας οποίας καθ’ ημέραν βιάζουν και ταις έχουν μεταδόσει όλας τας ασθενείας. Αι δυστυχείς δεν ευρίσκουν μέσον ν’ αυτοκτονήσουν. Εάν ιατρέ μου ημπορείς να μας προμηθεύσεις δηλητήριον ο Θεός θα σ’ ανταμείψη διά το καλόν, το οποίον θα κάμετε, θα σώσετε από τα βάσανα τόσα δυστυχή πλάσματα.’
Μετ’ ολίγας ημέρας μας μετέφερον ημάς τους ξένους εις ένα στρατώνα όπου καθ’ εκάστην νύκτα ετυφεκίζοντο πολλαί δεκάδες Ρώσσων Χριστιανών, αφού προηγουμένως εις τα υπόγεια υφίσταντο όλα τα είδη των βασάνων τα οποία μία έκφυλος και αλκοολική φαντασία ενός εγκληματίου ‘κομμισάρου’ ήτο δυνατόν να εφεύρη. Π.χ. εις τα υπόγεια ετοποθέτουν τους καταδικασθέντας εις θάνατον και τους ηνάγκαζον να εξαπλωθούν εις το έδαφος με τους πόδας τεταμένους προς τον τοίχον. Τότε ήρχιζε μία απεχθής και αιμοβόρος εργασία του καρφώματος των ποδών εις τον τοίχον και των χειρών εις το έδαφος.
Κατόπιν ενεπήγνυον αιχμηράν ράβδον εις το στήθος και υπό την σιαγόνα, ούτως ώστε εις πάσαν κίνησιν του στήθους ή της κεφαλής να αισθάνεται ο μάρτυς φρικώδεις πόνους. ΄Αλλους περιέλουον με βραστόν ύδωρ και εν μέσω φρικτών πόνων τους ήλειφον με νάφθην και τους έκαιον ζωντανούς.
Τους πολίτας και στρατιωτικούς παρά των οποίων εζήτουν ν’ αποσπάσουν πληροφορίας τούς εκάθιζον εις το ηλεκτρικόν λεγόμενον κάθισμα και ενούντες το ηλεκτρικόν ρεύμα προεκάλουν δονήσεις φρικτάς, αλλ’ ουχί θανατηφόρους και ούτω επαναλαμβάνοντες το πείραμα εξηνάγκαζον και τους μεγίστην έχοντας αντοχήν και θέλησιν ισχυράν να δίδουν τας ζητουμένας πληροφορίας: έστω και ανυπάρκτους.
Τόσα πολλά και ποικίλλα ήσαν τα μέσα των βασανιστηρίων των Ρώσσων Χριστιανών ώστε θ’ απετέλουν ένα ογκώδη τόμον, ωχριούν δε προ αυτών οι ρωμαικοί διωγμοί κατά των πρώτων χριστιανών.

Αλλά το γενικόν μαρτύριον το οποίον εφηρμόσθη επί όλου σχεδόν του Ρωσσικού λαού είναι η τεχνητή πείνα την οποίαν εδημιούργησαν οι ‘κομμουνισταί’ κατά το 1918-1920 διά να δαμάσουν την παθητικήν αντίδρασιν των τε εργατών και χωρικών. Μόνον η πείνα του 1920-21 της περιφερείας του Βόλγα και της Νοτίου Ρωσσίας ήτο αποτέλεσμα της ξηρασίας. Η πείνα του Βόλγα όπως την ωνόμαζον θα αφήση εν τη ιστορία τής ανθρωπότητος ανεξάλειπτον μνήμην. Αι φρικώδεις σκηναί της ανθρωποφαγίας συνεπληρώθησαν με τα απάνθρωπα μέτρα των σημερινών συνωμοτών της ανθρωπότητος ‘Κομμουνιστών’. Οι κάτοικοι του Βόλγα, άνδρες, γυναίκες, παιδία, διέτρεχον τας απεράντους εκτάσεις ζητούντες σωτηρίαν από την πείνα. ΄Ησαν σκιαί ανθρώπων και ουχί άνθρωποι.

Και τι νομίζετε ότι έπραξαν αυτοί οι δήθεν προστάται των εργατών και των χωρικών; Περιεκύκλωσαν όλην την περιοχήν του Βόλγα με αποσπάσματα της Τσέκας και απηγόρευον πάσαν προέλασιν καταδικάζοντες τους χωρικούς και εργάτας να υποστούν τον φοβερώτερον των θανάτων, τον της πείνης. Πας επιχειρών να διέλθη την ζώνην έπιπτε υπό τα βλήματα των κακούργων της Τσέκας. Πολλοί νέοι σιδηροδρομικοί υπάλληλοι, οίτινες είδον το σπαραξικάρδιον αυτό θέαμα επέστρεψαν μετ’ ολίγας ημέρας κατάλευκοι εκ της προξενηθείσης εις αυτούς φρίκης, άλλοι δε παρεφρόνησαν.

Σήμερον οι τρομοκρατούμενοι εργάται και χωρικοί της Ρωσσίας μίαν κρυφήν δέησιν νυχθημερόν επαναλαμβάνουσιν, εκλιπαρούντες τον Θεόν να τους απαλλάξη εκ του ξενικού απεχθούς ζυγού. Διότι και αυτοί οι κομμουνίζοντες εργάται της Πετρουπόλεως και Μόσχας, οίτινες έλαβον μέρος εις την κατάπνιξιν της γνωστής στάσεως της Κροστάνδης, δεν ηδυνήθησαν να κρύψουν την φρίκην ήν ησθάνθησαν διά τα κακουργήματα των εβραίων, των οποίων αυτοί υπήρξαν αυτόπται μάρτυρες. Εκ των 840 εργατών του Κρέμλ οι οποίοι έλαβον μέρος εις τα γεγονότα της Κροστάνδης επέστρεψαν μόνον 350. Επειδή όμως ούτοι αφηγούντο αφελώς τας φρικτάς σκηνάς, ετιμωρήθησαν σκληρώς. Εξ αυτών 210 ετυφεκίσθησαν εν μια νυκτί εν Μόσχα εις αντάλλαγμα των υπηρεσιών των προς τους ιθύνοντας Εβραίους, οι δε λοιποί εστάλησαν με τον αρχηγόν των Πάντσεκο εις Αρχάγγελον, όπου εκ των κακουχιών απέθανον.
============