Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Όταν άρχισε ο ληστρικός δανεισμός της χώρας-1823

Όταν άρχισε ο ληστρικός δανεισμός της χώρας


Στις 12 Απριλίου 1823 η έκθεση της δωδεκαμελούς επιτροπής, που είχε ορίσει η Β' Εθνοσυνέλευση για να συντάξει ένα πρόχειρο προϋπολογισμό του επαναστατημένου Έθνους δεν άφηνε κανένα περιθώριο για την κρισιμότητα της κατάστασης: Τα έξοδα του πρώτου εξαμήνου του 1823 θα ανέρχονταν σε 38 εκατομμύρια γρόσια και τα έσοδα σε μόλις 12 εκατομμύρια γρόσια. Η φορολογία, οι τελωνειακοί δασμοί, οι λείες, τα λάφυρα, τα λύτρα, ο εσωτερικός δανεισμός, οι εισφορές ντόπιων και φιλελλήνων, δεν ήταν ικανές να ισοσκελίσουν τον προϋπολογισμό. Η έκθεση της Επιτροπής κατέληγε με την προτροπή να γίνεται καλύτερη διαχείριση του δημόσιου χρήματος από τους τοπικούς άρχοντες και την ανάγκη να αναζητηθούν νέοι πόροι. Η ανάγκη εξωτερικού δανεισμού ήταν πλέον μονόδρομος.
Στις 2 Ιουνίου 1823 το Εκτελεστικό (Κυβέρνηση) εξουσιοδότησε τους Ιωάννη Ορλάνδο, Ανδρέα Ζαΐμη και Ανδρέα Λουριώτη να μεταβούν στο Λονδίνο και να συνάψουν δάνειο 4.000.000 ισπανικών ταλλήρων. Η επιτροπή καθυστέρησε να αναχωρήσει, λόγω έλλειψης χρημάτων για τα έξοδα του ταξιδιού, τα οποία κάλυψε με δάνειο ο Λόρδος Βύρων. Στις 26 Ιανουαρίου 1824, ο Ιωάννης Ορλάνδος και ο Ανδρέας Λουριώτης έφθασαν στην αγγλική πρωτεύουσα και ύστερα από έντονες διαπραγματεύσεις, στις οποίες πήραν μέρος και μέλη του Φιλελληνικού Κομιτάτου, συνομολόγησαν ένα δάνειο 800.000 λιρών με τον οίκο Λόφναν (9 Φεβρουαρίου 1824). Το δάνειο είχε τόκο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% και περίοδο αποπληρωμής 36 χρόνια. Ως εγγύηση για την αποπληρωμή του δανείου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα.
Όμως, το ποσό που έφθασε στην επαναστατική διοίκηση ήταν μόλις 298.000 λίρες, αφού το παραχωρούμενο δάνειο είχε οριστεί στο 59% του ονομαστικού (472.000 λίρες) και από αυτό παρακρατήθηκαν 80.000 ως προκαταβολή τόκων δύο ετών, 16.000 για χρεολύσια, 2.000 ως προμήθεια και άλλες δαπάνες. Σύμφωνα με τη δανειακή σύμβαση, το ποσό θα αποστέλλονταν στις Τράπεζες Λογοθέτη και Βαρφ, που έδρευσαν στην αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο και θα παραδίδονταν τμηματικά στην ελληνική κυβέρνηση, ύστερα από έγκριση της επιτροπής που την αποτελούσαν ο Λόρδος Βύρων, ο συνταγματάρχης Στάνχοπ και ο Λάζαρος Κουντουριώτης.
Παρότι «ληστρικό», το δάνειο χαιρετίστηκε στην Ελλάδα ως πολιτική επιτυχία της Επανάστασης και ως έμμεση αναγνώριση του Ελληνικού Κράτους. Πάντως, οι ελπίδες που στηρίχτηκαν πάνω του θα διαψευστούν οικτρά, καθώς θα χρησιμοποιηθεί για να κερδίσει η παράταξη Κουντουριώτη την εμφύλια διαμάχη. Μεγάλη ευθύνη για τους δυσμενείς όρους σύναψης του δανείου είχαν και οι δύο διαπραγματευτές, ο γιαννιώτης πολιτικός Ανδρέας Λουριώτης και ο σπετσιώτης πλοιοκτήτης Ιωάννης Ορλάνδος, οι οποίοι σπατάλησαν μεγάλα ποσά στο Λονδίνο, ζώντας πολυτελώς, σε αντίθεση με τους αγωνιστές, που πολεμούσαν με μεγάλες στερήσεις.
Στις 31 Ιουλίου 1824, το Βουλευτικό αποφασίζει τη σύναψη και νέου δανείου, λίγες εβδομάδες μετά την καταστροφή της Κάσου και των Ψαρών κι ενώ η Επανάσταση βρίσκεται σε κρίσιμο στάδιο. Το δεύτερο δάνειο ανέλαβε ο τραπεζιτικός οίκος των αδελφών Ρικάρδο με ονομαστικό κεφάλαιο 2.000.000 λιρών (26 Ιανουαρίου 1825). Τη διαπραγματευτική ομάδα αποτελούσαν και πάλι οι Λουριώτης και Ορλάνδος. Όπως και στο πρώτο δάνειο, το καθαρό ποσό περιορίστηκε στις 816.000 λίρες, αφού το παραχωρούμενο δάνειο είχε οριστεί στο 55% του ονομαστικού (1.100.000) και από αυτό παρακρατήθηκαν 284.000 λίρες για προκαταβολή τόκων δύο ετών, χρεολύσια, προμήθεια και άλλες δαπάνες.
Ενώ, όμως, το ποσό του πρώτου δανείου το διαχειρίστηκε η ελληνική κυβέρνηση, έστω και με σκανδαλώδη τρόπο, τη διαχείριση του δεύτερου δανείου ανέλαβαν οι άγγλοι τραπεζίτες και τα μέλη του Φιλελληνικού Κομιτάτου, παραγκωνίζοντας τους έλληνες εκπροσώπους. Από το δάνειο διατέθηκαν: 212.000 λίρες για την αναχρηματοδότηση του πρώτου δανείου, 77.000 για την αγορά όπλων και πυροβόλων, από τα οποία λίγα έφθασαν στην Ελλάδα, 160.000 για την παραγγελία 6 ατμοκίνητων πλοίων, από τα οποία μόνο τρία έφθασαν στην Ελλάδα («Καρτερία», «Επιχείρηση», «Ερμής») και 155.000 για τη ναυπήγηση δύο φρεγατών σε ναυπηγεία της Νέας Υόρκης, από τις οποίες μόνο η μία («Ελλάς») ήλθε στην Ελλάδα, ενώ η δεύτερη πουλήθηκε για να χρηματοδοτηθεί η πρώτη. Τελικά, στην Ελλάδα έφθασε μόνο το ποσό των 232.558 στερλινών, δηλαδή λιγότερο από εκείνο που έλαβε κατά το πρώτο δάνειο, αν και το δεύτερο είχε συναφθεί σε υπερδιπλάσιο ύψος.
Και τα δύο δάνεια προβλεπόταν ότι θα ενίσχυαν τον Αγώνα, τον οποίον όχι μόνο δεν ωφέλησαν, αλλά υπήρξαν αφετηρία εξάρτησης της χώρας από την Αγγλία. Επί Βαυαροκρατίας, ο Υπουργός Οικονομικών Γεώργιος Σπανιολάκης (1838) κατηγόρησε τους δύο διαπραγματευτές ότι ιδιοποιήθηκαν χρήματα από τις αγοροπωλησίες μετοχών των δανείων και επιπλέον τον Ορλάνδο ότι παρακράτησε ποσό 5.900 λιρών από τα δύο δάνεια. Μάλιστα, το Ελεγκτικό Συνέδριο προχώρησε σε προσημείωση των περιουσιακών τους στοιχείων.
[Πηγή sansimera.gr]

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

11/01/1944: Ο βομβαρδισμός του Πειραιά από τους “συμμάχους” με 6000 Έλληνες νεκρούς


11/01/1944: Ο βομβαρδισμός του Πειραιά από τους “συμμάχους” με 6000 Έλληνες νεκρούς



Το μεσημέρι της 11ης Ιανουαρίου του 1944, λαμβάνει χώρα ένα ακόμη γεγονός, το οποίο και καταδεικνύει τα πραγματικά αισθήματα εκείνων τους οποίους το κοινοβουλευτικό καθεστώς θεωρεί συμμάχους της Πατρίδος μας, απέναντι στον Ελληνικό Λαό. Η Ελλάς της περιόδου εκείνης, πάμφτωχη, υπομένει την γερμανική κατοχή. Η πείνα θερίζει τους πληθυσμούς ιδιαιτέρως των αστικών περιοχών, ενώ άπαντες αναμένουν την τελική έκβαση του Παγκοσμίου Πολέμου ο οποίος μαίνεται, και του οποίου η εξέλιξη γέρνει πλέον προς το μέρος των συμμαχικών δυνάμεων. Στη περιοχή του Πειραιά, ο γερμανικός στρατός διατηρεί εγκαταστάσεις στο Ναύσταθμο, το αεροδρόμιο και τα Ναυπηγεία του Περάματος, εγκαταστάσεις που δύνανται να θεωρηθούν στρατιωτικοί στόχοι. Ένα συμμαχικό σμήνος, βρετανικών και αμερικανικών αεροσκαφών, ξεκινά την επιχείρησή του, της οποίας στόχος, υποτίθεται πως είναι οι γερμανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Στις 12 το μεσημέρι της Τρίτης 11 Ιανουαρίου 1944 και για τρεις περίπου ώρες, βρίσκονται πάνω από το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Ο βομβαρδισμός αρχίζει και μαζί του και το μαρτύριο του Ελληνικού Λαού.
Ο πρώην πρωθυπουργός, Γεώργιος Ράλλης, έγραψε: ''Στις 11 Ιανουαρίου του 1944 βομβαρδίστηκε από συμμαχικά αεροπλάνα ο Πειραιάς και οι γύρω συνοικισμοί, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν περίπου 1.000 και να τραυματιστούν ακόμη περισσότεροι Έλληνες. Στο λιμάνι προξενήθηκαν ελάχιστες ζημιές και την άλλη μέρα σε ομιλία του από το ραδιοσταθμό των Αθηνών ο πατέρας μου (ο πρωθυπουργός επί κατοχής Ιωάννης Ράλλης) καταδίκασε την πρωτοφανή σε αγριότητα επιδρομή. Για την ενέργεια αυτή των συμμαχικών αεροπλάνων διαμαρτυρήθηκε έντονα, χαρακτηρίζοντας την «πρωτάκουστο κακούργημα». Τις φράσεις αυτές ο σταθμός του Καΐρου τις θεώρησε προδοτικές και την ίδια γνώμη είχαν και οι δικαστές που καταδίκασαν τον πατέρα μου. Η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση, αντί να εκφράσει τη λύπη της για την άστοχη ενέργεια που προκάλεσε τόσα θύματα, επιτέθηκε εναντίον του πάτερα μου ανακοινώνοντας ταυτόχρονα ότι η επιχείρηση ήταν επιτυχής''.
Ο μαθητής τότε, Ιάκωβος Βαγιάκης, μάρτυρας του συμμαχικού βομβαρδισμού, αναφέρει: ''Το πιο τραγικό περιστατικό όμως ήταν η κατάρρευση του κτιρίου της Ηλεκτρικής Εταιρίας που βρισκόταν στην τότε οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου και σήμερα Ηρώων Πολυτεχνείου, μεταξύ των οδών Καραολή - Δημητρίου και Ελ. Βενιζέλου. Στο υπόγειό του υπήρχε οργανωμένο καταφύγιο όπου κατέφυγαν μεταξύ των άλλων και όλες οι μαθήτριες, μαζί με τις δασκάλες τους, της Επαγγελματικής και Οικοκυρικής Σχολής Θηλέων του Δήμου Πειραιά (στεγαζόταν εκεί που σήμερα είναι το Δημαρχείο). Το κτίριο κατέρρευσε, το καταφύγιο άντεξε αλλά θάφτηκε κάτω από τα χαλάσματα των επάνω ορόφων, με αποτέλεσμα να θαφτούν ζωντανοί όλοι όσοι υπήρχαν στο καταφύγιο. Αμέσως μετά τον βομβαρδισμό, γερμανικά στρατιωτικά τμήματα άρχισαν την προσπάθεια απομάκρυνσης των ερειπίων, ώστε να ελευθερωθούν οι εγκλωβισμένοι. Ήταν σούρουπο σχεδόν της ίδιας ημέρας, όταν μαζί με τον φίλο μου, μακαρίτη σήμερα, Πέτρο Ρούσση θελήσαμε να δούμε από κοντά σε ποιά κατάσταση βρισκόταν η πόλη. Βαδίσαμε στην κεντρική οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου προς την πλατεία Κοραή (Δημοτικού Θεάτρου). Κρατήρες βομβών ήταν διάσπαρτοι στην πόλη. Πτώματα εξείχαν απ' αυτούς και ένα σωρό γκριμισμένα σπίτια ήταν γύρω μας. Θυμούμαι χαρακτηριστικά ότι στο πεζοδρόμιο έξω από το κατάστημα διαγωνίως απέναντι του Δημοτικού Θεάτρου υπήρχε ένας τεράστιος κρατήρας από το βάθος του οποίου εξείχε ολόκληρο γυναικείο πόδι με γοβάκι. Κολώνες ηλεκτρικού ήταν πεσμένες και καλώδιά τους ήταν διάσπαρτα εδώ και εκεί. Καταλήξαμε στην γωνία των οδών Ηρώων Πολυτεχνείου και Καραολή - Δημητρίου. Απ' εκεί βλέπαμε τις προσπάθειες των γερμανικών στρατιωτικών τμημάτων που με το φως προβολέων αυτοκινήτων προσπαθούσαν να αποσύρουν τα χαλάσματα από το καταφύγιο της Ηλεκτρικής. Συγχρόνως άλλα τμήματα περιφρουρούσαν τους γύρω χώρους ώστε να μην πλησιάσουν περίεργοι ή πλιατσικολόγοι. Όμως για κακή τύχη των εγκλωβισμένων σήμανε συναγερμός στις οκτώ για τον δεύτερο βομβαρδισμό. Μετά τους Αμερικανούς ήλθαν οι «σύμμαχοι» Άγγλοι. Ο επικεφαλής της προσπάθειας Γερμανός αξιωματικός σφύριξε, οι στρατιώτες συντάχθηκαν και απεχώρησαν. Όταν την επομένη κατάφεραν να απομακρύνουν τα ερείπια, τους βρήκαν όλους νεκρούς από ασφυξία.''.
Το Μεταπολιτευτικό Καθεστώς των ανθελλήνων της Αριστεράς και της Δεξιάς, σκοπίμως αποσιωπά το συγκεκριμένο έγκλημα των ''συμμάχων'' μας. Δεν ανταποκρίνεται βλέπετε, στη πολιτική ορθότητα την οποία έχει επιβάλλει η νομενκλατούρα του σιωνισμού, η οποία εξουσιάζει την Πατρίδα μας, μιας και το συγκεκριμένο έγκλημα δεν διεπράχθη από τους κακούς Γερμανούς, αλλά από τους καλούς συμμάχους. Δεν είναι λοιπόν κατά τους υποτακτικούς της βρετανικής και αμερικανικής επιρροής, ο βομβαρδισμός του Πειραιά, ένα έγκλημα του μεγέθους της σφαγής των Καλαβρύτων ή του Διστόμου. Είναι αδιανόητο για τους παραχαράκτες της Ιστορίας, να θέσουν στο ίδιο βάθρο απανθρωπιάς, τους ''πολιτισμένους'' Αμερικάνους και Βρετανούς, πλάι στα ''ανθρωπόμορφα κτήνη'', τους Γερμανούς.
Οι εκτιμήσεις για τα θύματα του εγκληματικού βομβαρδισμού Αμερικανών και Βρετανών, ποικίλουν. Μόνο στο ταφολόγιο του Δημοτικού Νεκροταφείου της Ανάστασης, υπάρχουν τα ονόματα 492 θυμάτων. Άγνωστος θα παραμένει ο αριθμός των νεκρών που ετάφησαν στο πρώτο και το τρίτο Νεκροταφείο Αθηνών. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ετάφησαν δίχως να δοθούν τα στοιχεία από τους συγγενείς τους, με σκοπό να διατηρήσουν στη κατοχή τους τα ατομικά δελτία τροφίμων, τα οποία ήταν απαραίτητα για τη διανομή του συσσιτίου. Υπολογίζεται πως οι νεκροί του συμμαχικού εγκλήματος ανήλθαν σε 5.500 Έλληνες και 8 Γερμανούς στρατιώτες. Πλήθη εξαθλιωμένων Ελλήνων, οι οποίοι έχασαν τα λίγα υπάρχοντά τους από τον βομβαρδισμό, άρχισαν να μετακινούνται μαζικά προς την Αθήνα, η οποία χαρακτηρίστηκε ''ανοχύρωτη πόλη''. Αξίζει να σημειωθεί οτι από τον βομβαρδισμό, δεν επλήγη κάποιος αξιόλογος γερμανικός στρατιωτικός στόχος. Αντιθέτως, επλήγη το λιμάνι και τα κτίσματα κατά μήκος αυτού, καθώς και το κέντρο του Πειραιά, εργατικές συνοικίες και εκκλησίες. Οι υλικές καταστροφές σε υποδομές ήσαν τεράστιες. Οι μεγαλύτερες καταστροφές σημειώθηκαν στην περιοχή η οποία εκτείνεται από το Σιδηροδρομικό Σταθμό μέχρι την οδό Κολοκοτρώνη, πίσω από το θέατρο. Καταστράφηκαν επίσης τα δίκτυα ηλεκτροδότησης και τηλεφώνου, το δίκτυο νερού και οι υποδομές των συγκοινωνιών.
Οι σύμμαχοι υποστήριξαν πως η επιχείρηση ήταν επιτυχής. Και ήταν πράγματι ''επιτυχής'', μιας και αποδεικνύεται ότι η καταστροφή και τα θύματα, ήταν εκείνα τα οποία επεδίωκαν να πετύχουν. Η τακτική αυτή, εφαρμόστηκε άλλωστε και σε άλλους μαζικούς βομβαρδισμούς, όπως εκείνο του Βόλου, της Χίου και της Ζακύνθου, όπου τα θύματα ήταν πάλι αθώοι από τον άμαχο ελληνικό πληθυσμό. Στη περίπτωση της Χίου δε, στόχος του συμμαχικού βομβαρδισμού υπήρξε το λιμάνι, την ώρα που αυτό ήταν κατάμεστο από γυναικόπαιδα, λόγω του ξεφορτώματος προμηθειών και τροφίμων από το σουηδικό πλοίο ''Βίριλ'', του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Αντίθετα προς τη λήθη την οποία επέβαλε το μεταπολιτευτικό Καθεστώς της υποτέλειας στον αμερικανοσιωνιστικό παγκόσμιο αφέντη, εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές, δεν ξεχνούμε τις χιλιάδες των αθώων νεκρών συμπατριωτών μας, οι οποίοι δολοφονήθηκαν από εκείνους, οι οποίοι παρουσιάζονται σήμερα ως οι θεματοφύλακες του ανθρωπισμούΟ συμμαχικός βομβαρδισμός της 11ης Ιανουαρίου του 1944, θα παραμείνει ένα καλά φυλαγμένο δημοκρατικό έγκλημα, μέχρι τη μέρα εκείνη που το Φως της Αλήθειας θα λάμψει, φωτίζοντας τη θυσία 5.500 ελληνικών ψυχών!

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

Η επιστολή εθνικής ντροπής του Ελευθέριου Βενιζέλου


Η επιστολή εθνικής ντροπής του Ελευθέριου Βενιζέλου




Η επιστολή του Ελευθερίου Βενιζέλου στην Σουηδική Ακαδημία με την οποία πρότεινε τον Κεμάλ Ατατούρκ (!) για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 78 χρόνια από την αποστολή μιάς Εθνικά κατάπτυστης επιστολής ενός εκ των διατελεσάντων αρχηγών του Ελληνικού κράτους που προσέβαλλε τον Ελληνισμό, που ποδοπάτησε δι΄αυτής τα αριστεία Ηρώων - νεκρών και επιζώντων - γυναικοπαίδων που εβιάσθησαν, που υπέστησαν θάνατο μαρτυρικό κατά το "νόμο" του Λυντς, που οδηγήθηκαν στις ατελεύτητες πορείες θανάτου στα ενδότερα της Μικρασιατικής γης,που έδωσαν για μια ιδέα Εθνική,υψηλοφρόνων ιδανικών ακόμη και την έσχατη ρανίδα του αίματός τους, ξεψυχώντας μαρτυρικά χωρίς να μπορέσει ούτε η μάνα τους να τους νεκροφιλήσει. Τα κορμιά των νεκρών σπαρμένα σε ολόκληρη τη Μικρά Ασία παραμένουν ακόμη άταφα, βορρά των αρπακτικών ορνέων. Στην Ελλάδα οι εξουθενωμένοι πρόσφυγες, ρακένδυτοι, πεινώντες, χωρίς οικογένειες, εστίες διαμονής στεγάζονται σε γήπεδα, σε θέατρα, αυλές εκκλησιών, σε δημόσια κτήρια, σε παράγκες, σε σκηνές, σε χαμόσπιτα και σε καλύβες που βρίσκονταν σε εγκαταλελειμμένα χωριά, σε οικισμούς αμιγώς προσφυγικούς και με συνθήκες διαβίωσης άθλιες. Χωρίς έργα υποδοχής, ούτε δίκτυα ύδρευσης, ηλεκτροφωτισμού και αποχέτευσης, ενώ μεταδίδονται εύκολα επιδημικές ασθένειες όπως ο τύφος, η γρίπη, η ελονοσία, η φυματίωση, η ευλογιά. Οι Έλληνες πρόσφεραν ατομικά ή οργανωμένα με τη διενέργεια εράνων, την οργάνωση πρόχειρων συσσιτίων, τη διανομή ψωμιού, την παροχή ρουχισμού, φαρμάκων κ.α.
Η Ελλάδα τότε υποχρεώθηκε να δανειστεί από τα οικονομικά λόμπυ 10.000.000 λίρες Αγγλίας και να προσφύγει σε συνεχείς εξωτερικούς δανεισμούς με καταθλιπτικούς για την οικονομία όρους και σκανδαλώδεις ρήτρες, ώστε να αντιμετωπίσει στοιχειωδώς τις καταιγιστικές ανάγκες που ήταν απότοκος μιάς Εθνικής και ανθρωπιστικής καταστροφής με 50.000 νεκρούς και 75.000 τραυματίες στρατιώτες και περισσότερους από 1.500.000 Έλληνες εκπατρισμένους από τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Σε αυτό το κλίμα ο Ελ.Βενιζέλος αποστέλλει την ακόλουθη επιστολή στη Σοηδική Ακαδημία Επιστημών, αφήνοντας άφωνους ακόμη και τους Σουηδούς παραλήπτες της!
"Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1934
Κύριε Πρόεδρε,
Για περίπου επτά αιώνες ολόκληρη η Μέση Ανατολή και μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης αποτέλεσαν θέατρο αιματηρών πολέμων. Κύρια αιτία γι αυτούς ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων. Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν και οι διαδοχικές εξεγέρσεις όλων αυτών των λαών που προσέβλεπαν στην απελευθέρωσή τους δημιουργούσαν μια κατάσταση πραγμάτων που θα παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε τα ίχνη που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σ' αυτή την κατάσταση αστάθειας και μισαλλοδοξίας.
Πράγματι, σπάνια στη ζωή ενός έθνους πραγματοποιήθηκε σε τόσο λίγο χρόνο μια αλλαγή τόσο ριζική. Μια παρακμάζουσα αυτοκρατορία που ζούσε υπό θεοκρατικό καθεστώς στο οποίο οι έννοιες του δικαίου και της θρησκείας συγχέονταν μετατράπηκε σ`ένα εθνικό και σύγχρονο κράτος, γεμάτο ενέργεια και ζωή. Με την ώθηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταλύθηκε και το κράτος κατέστη αληθινά κοσμικό. Το έθνος ολόκληρο στράφηκε προς την πρόοδο, με την θεμιτή φιλοδοξία να ενταχθεί στην πρωτοπορία των πολιτισμένων λαών. Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης προχώρησε από κοινού με όλες εκείνες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που προσέδωσαν στο νέο κυρίως εθνικό κράτος της Τουρκίας τη σημερινή του μορφή. Πράγματι η Τουρκία δεν δίστασε να αποδεχθεί ειλικρινά την απώλεια επαρχιών όπου κατοικούσαν άλλες εθνότητες και, ικανοποιημένη πραγματικά με τα εθνικά και πολιτικά της σύνορα όπως καθορίστηκαν από τις Συνθήκες, έγινε αληθινός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.
Είμαστε εμείς οι Έλληνες που αιματηροί αγώνες αιώνων μας είχαν φέρει σε κατάσταση διαρκούς ανταγωνισμού με την Τουρκία οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να αισθανθούμε τις συνέπειες αυτής της βαθιάς αλλαγής στη χώρα αυτή, διάδοχο της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Από την επόμενη μέρα της Μικρασιατικής καταστροφής, διαβλέποντας την δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη Τουρκία, που προέκυψε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος, της απλώσαμε το χέρι και το δέχτηκε με ειλικρίνεια. Από αυτήν την προσέγγιση, που μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα για τη δυνατότητα συνεννόησης ακόμη και μεταξύ λαών που τους χώρισαν οι πιο σοβαρές διαφορές, όταν αυτοί διαποτιστούν με την ειλικρινή επιθυμία για ειρήνη, προέκυψαν μόνο καλά, τόσο για τις δύο ενδιαφερόμενες χώρες όσο και για τη διατήρηση της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή. Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται αυτή η πολύτιμη συμβολή στην ειρήνη δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Πασά. Έχω λοιπόν την τιμή ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του Ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια νέα εποχή στην πορεία της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να υποβάλλω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για την διακεκριμένη τιμή του βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη.
Με βαθύτατη εκτίμηση
Ε. Κ. Βενιζέλος
 "
Τα ανωτέρω αφιερωμένα σε όσους εθελοτυφλούν, αγιοποιώντας πολιτικούς, λησμονώντας την επιταγή πως το Εθνος πρέπει να θεωρεί εθνικόν ότι είναι αληθές!
Χ.Α.
-------------------------------------------------
Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ
ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ:
ΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΕΒΡΑΙΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΠΙΘΑΝΩΣ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ!
1. ΤΟ ΟΤΙ Ο ΚΕΜΑΛ ΗΤΟ "ΝΤΟΝΜΕΣ" ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΕΝΟΣ ΕΒΡΑΙΟΣ) ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΝ.
2. ΤΟ ΟΤΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, ΕΒΡΑΙΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΗΛΘΕ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΜΕ ΚΑΪΚΙ ΚΡΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ "ΚΥΡΙΑΚΟΣ", ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΩΣ ΚΑΤΙΜΕΡΤΖΗΣ (ΠΩΛΗΤΗΣ ΣΑΜΑΛΙ) ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΓΝΩΣΤΟ! [ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΦΤΙΑΞΕΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ --ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΕΣ ΚΟΛΑΚΕΙΕΣ-- ΣΕ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΟΥΝ: ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ?? ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΤΟΥ? ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΪ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ?]
--------------------